ΜΑΘΗΣΙΑΚΗ

&

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΞΙΑ

 

Συνέπειες που μπορούν να διορθωθούν.

 

 


Από τη Δρ. Bίκυ Σίμου

Ψυχoθεραπεύτρια Ειδική Παιδαγωγό,

Μουσικοθεραπεύτρια, Οικογενειακή Θεραπεύτρια.        

 

 

Όλες οι μαθησιακές δυσλειτουργίες σχετίζονται με το λόγο σε κάποια μορφή του προφορική ή γραπτή, αυτή που μιλάμε ή ακούμε. Έχουν προκληθεί κατά τη διαδικασία της μάθησης από συναισθηματική πίεση, στρες που το βιώσαμε με τη μορφή φόβου, πόνου, ή ακόμη και φόβου για τον πόνο κατά την ώρα της μάθησης. Γι’ αυτό και η μαθησιακή δυσλεξία σχετίζεται άμεσα με τη συναισθηματική δυσλεξία που παρουσιάζεται πρόσθετα και αργότερα σε πολλούς ενήλικες.

 

 

Τι είναι η δυσλεξία;

 

            Η δυσλεξία σπάνια οφείλεται σε πραγματική οργανική βλάβη (διαχωρισμός των ιστών) του εγκεφάλου, ικανή να επηρεάσει το λόγο, την αντίληψη ή την κατανόηση της γλώσσας. Σε μερικές περιπτώσεις, βέβαια, σοβαρά υπέυθυνα για τη δυσλεξία είναι  προβλήματα που συνδέονται με το εσωτερικό αυτί και κάποιες φορές, ένας σημαντικός παράγοντας είναι ότι δεν υπάρχει επικοινωνία ανάμεσα στο δεξί και στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Σχεδόν όμως σε κάθε περίπτωση οι μαθησιακές δυσκολίες που ευρέως είναι γνωστές με τον όρο «δυσλεξία» σχετίζονται άμεσα με συναισθηματική πίεση την ώρα της μάθησης, μια πίεση τόσο έντονη που το άτομο, όσον αφορά δεδομένο μαθησιακό υλικό, λειτουργεί στο «νεκρό σημείο» εξ αιτίας  του φόβου, του φόβου για τον πόνο, ή λόγω του ίδιου του πόνου που του προκαλούν.

            Εκτός από την περίπτωση που η δυσλεξία έχει προκληθεί από ένα πραγματικό τραύμα στον ιστό του εγκεφάλου, στις υπόλοιπες περιπτώσεις απορρέει από μια άρνηση του παιδιού η οποία σχετίζεται με το ότι πιστεύει πως δεν μπορεί να μάθει  κάτι στο συγκεκριμένο χώρο όπου βιώνει την εμπειρία . Αυτή η άρνηση προκύπτει από μια συνειδητή επιλογή που κάνει τη στιγμή της έντονης συναισθηματικής πίεσης (στρες) και είναι μια απλή νευρολογική λειτουργία και καθόλου μια δυσλειτουργία.

            Όμως ούτε και η ίδια η δυσλεξία βάζει περιορισμούς στην καθημερινότητα και τη ζωή γενικότερα. Ακόμη και στην πολύ σπάνια περίπτωση που η δυσλεξία έχει οργανική αιτία π. χ. κάποιο σωματικό τραύμα, το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να βρει διεξόδους γι’ αυτά τα αντιληπτικά «νεκρά σημεία». Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι δυσλεκτικοί γίνονται απίστευτα δημιουργικοί όταν φτάσουν στο σημείο να αντιμετωπίσουν και όχι να αποκρύψουν το «πρόβλημα». Σύμφωνα με την εμπειρία μας, οι πιο δημιουργικοί άνθρωποι έχουν δυσλεξία, το ξέρουν και κατευθύνουν τη δημιουργικότητά τους σε χώρους έκφρασης που δεν έχουν επηρεαστεί από αυτό το συγκεκριμένο «νεκρό σημείο».

            Σαφώς η δυσλεξία δεν μπλόκαρε το δημιουργικό γράψιμο του Stephen J. Cannell, τον Αινστάιν, τον Έντισον, ή τις δυνατότητες της Cher. Πρόκειται για ανθρώπους κάτι παραπάνω από πρόθυμους να μιλήσουν για τη δυσλεξία τους. Αναγνωρίζουν το πρόβλημα και το αντιμετωπίζουν άμεσα κάνοντας κάτι γι’ αυτό, γεγονός που είναι φανερά το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς .

 

Η προσωπική μας ευθύνη

 

Παρ’ όλ’ αυτά, οι περισσότεροι δυσλεκτικοί, δυστυχώς, δεν νοιάζονται ποτέ να προσδιορίσουν τι δεν πάει καλά. Αντί γι αυτό, είναι ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους λέγοντας ότι «Απλά, δεν διαβάζω καλά, γιαυτό δεν διαβάζω πολύ» ή «δεν τα καταφέρνω με το γράψιμο, γιαυτό χρησιμοποιώ γραφομηχανή» - ή ακόμη «ποτέ δεν ήμουν καλός στα μαθηματικά γιαυτό βάζω κάποιον άλλον να μου τα λύνει. Άλλωστε, υπάρχουν και οι λογιστές!»

            Φυσικά, μια τέτοιου είδους άρνηση δεν βελτιώνει την κατάσταση. Στην πραγματικότητα, το να αρνείται κανείς ένα πρόβλημα είναι μια επιλογή που τον οδηγεί στο να αρνείται όλα τα προβλήματα. Κι όμως, είναι πολλοί οι άνθρωποι που θα προτιμούσαν να βολευτούν ακόμη και με έναν περιορισμό στη ζωή τους, παρά να παραδεχτούν ανοιχτά ότι κάτι δεν πάει καλά ώστε να ζητήσουν τη βοήθεια που χρειάζονται. Αυτή η στάση είναι τελείως άτοπη αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι είναι άδικο να βάζουμε περιορισμούς και αδιέξοδα σ’ ένα νευρολογικό σύστημα τόσο υπέροχο όσο είναι το ανθρώπινο. Αυτό που τελικά μας οδηγεί σε αδιέξοδο είναι η συναισθηματική πίεση που βιώνουμε διαιωνίζοντας ένα πρόβλημα που οι ίδιοι έχουμε προσδιορίσει.

            Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε δυσλεκτικές μαθησιακές δυσλειτουργίες. Δεν έχει σημασία πόσο καλά διαβάζουμε, καταλαβαίνουμε, γράφουμε ή λύνουμε μαθηματικά. Κάπου στην πορεία της ανάπτυξης, ήρθαμε αντιμέτωποι με μια δυνατή συναισθηματική πίεση και επιλέξαμε να είμαστε τυφλοί για εκείνην την περιοχή της μάθησης. Αυτό μάλιστα που είναι σημαντικό είναι πως από τότε αρνηθήκαμε την πιθανότητα να γνωρίσουμε καλά αυτό το ζήτημα. Το ότι επιλέξαμε να αρνηθούμε την ικανότητά μας, μας καταδίκασε στο να κρυβόμαστε καθημερινά, από φόβο μήπως κανείς ανακαλύψει ότι κάνουμε λιγότερα από όσα μπορούσαμε. Έχοντας μάλιστα ξεχάσει, ή, για μεγαλύτερη ακρίβεια, έχοντας απωθήσει την ανάμνηση τέτοιων καθοριστικών γεγονότων, νιώθουμε ανίκανοι να τροποποιήσουμε τις συνέπειες τους στο παρόν.

            Το βαθύτερο σημείο της δυσλεξίας είναι ο φόβος, ο πόνος ή ο φόβος του πόνου που μας έκανε να το προσπεράσουμε «τότε» και το Γνωσιακό Σύστημα που διατηρεί τη συνθήκη ως ένα αναπόσπαστο μέρος της αυτοεικόνας του «τώρα».

Ας κοιτάξουμε λοιπόν αν η δουλειά μας, οι σχέσεις μας, η ζωή μας γενικά έχει πραγματικό ενδιαφέρον. Αν όχι ίσως είμαστε παγιδευμένοι σε αναμνήσεις, φόβους και απόπειρες να ελέγξουμε το παρόν περισσότερο από το να βρούμε δημιουργικές λύσεις που είναι δεδομένο ότι προσφέρονται σε κάθε άνθρωπο για κάθε κατάσταση.     

Πολλά άτομα και  παιδιά χαρακτηρίζονται ως δυσλεκτικά ή βρίσκουμε ότι παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες. Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι όλοι έχουμε σκοτεινά σημεία στην αντίληψή μας που μας εμποδίζουν να δούμε καθαρά και επομένως να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις.

            Τα καλά νέα είναι ότι οι τελευταίες έρευνες στον εγκέφαλο του ανθρώπου, μας δείχνουν το δρόμο ώστε να συνεργαστούμε με το θαυμαστό αυτό όργανο με το οποίο έχουμε προικιστεί και να αρχίσουμε να λειτουργούμε με τη δύναμη και την οξυδέρκεια που μας ταιριάζει και μας αναλογεί γιατί είναι η φυσική μας κληρονομιά.

 

 

Εγκεφαλική γυμναστική

Μια τεχνική που διευκολύνει τη μάθηση.

 

 

            Με την επαναδόμηση σώματος και εγκεφάλου εφαρμόζουμε:

 

  1. Ασκήσεις που βοηθάνε το δεξιό και το αριστερό μέρος του εγκεφάλου και του σώματος μας να συνεργάζονται και να συντονίζονται, λειτουργία εξαιρετικά σημαντική για τη σχολική μάθηση.
  2. Ασκήσεις που δυναμώνουν τις νευρικές οδούς και φέρνουν στο μπροστινό τμήμα του εγκεφάλου ότι έχει αποθηκευτεί στο πίσω μέρος του, γεγονός σημαντικό για την έκφραση των σκέψεων.
  3. Ασκήσεις που χαλαρώνουν το νου και το σώμα και βοηθούν τα συναισθήματα και το νου να επικοινωνούν και να συνεργάζονται.

 

            Πέρα από την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών η Εγκεφαλική Γυμναστική έχει αποδειχτεί ότι είναι ευεργετική σε όλους τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Άλλωστε, η μάθηση δεν περιορίζεται στο σχολείο! Από την γέννησή μας μέχρι το τέλος της ζωής μας μαθαίνουμε όλο και περισσότερα πράγματα: να περπατάμε, να χορεύουμε, να μαγειρεύουμε, ίσως και μια καινούρια γλώσσα ή να επικοινωνούμε καλύτερα με τους συνανθρώπους μας. Οι ευχάριστες ασκήσεις της Εγκεφαλικής Γυμναστικής είναι χαλαρωτικές και αυξάνουν την ενεργητικότητα και την αυτοπεποίθηση, κάνοντάς μας πιο δημιουργικούς. Η τεχνική αυτή αποτελείται από 24 ασκήσεις που χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες.

 

Αυτοεκτίμηση - αυτοαποξένωση

 

            Υπάρχουν μέρη του εαυτού μας που δεν έχουν ανακαλυφθεί, εκφρασθεί, βιωθεί. Είναι υπνοβάτες μέσα στην ίδια τους την ύπαρξη.

            Μέσα από ένα ειδικευμένο πρόγραμμα όμως, μπορούμε να δούμε τρόπους με τους οποίους προκαλείται και αναπτύσσεται ο σεβασμός στον εαυτό μας που ας σημειωθεί απαιτεί ηρωικές δυνατότητες της φύσης μας: τη θέληση να σκεφτόμαστε, να καταλαβαίνουμε, να παραμένουμε αληθινοί στην κατανόησή μας, να παλεύουμε, να υπομένουμε, να επιμένουμε και να παραμένουμε ανοιχτοί και έτοιμοι να ανταποκριθούμε στη ζωή, καμιά φορά ενάντια στο φόβο, την απογοήτευση, τη σύγχυση και τη μοναξιά.

            Σχεδόν όλοι οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν πως υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στο βαθμό αυτοεκτίμησης ενός ατόμου και στο βαθμό της γενικής διανοητικής υγείας του, όπως ακριβώς υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στο βαθμό αυτοεκτίμησης ενός ατόμου και στη συμπεριφορά του στις εργασιακές και τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Συστήματα υποστήριξης

           

Το παιδί με μαθησιακά προβλήματα βρίσκεται τυπικά στο χαμηλότερο σημείο του φάσματος της αυτοεκτίμησης και της αποδοχής του εαυτού. Αυτό ισχύει περισσότερο όταν οι μαθησιακές αδυναμίες του παιδιού έχουν επιμείνει για χρόνια. Όπως κάνει και το οξύ, η αποτυχία στο σχολείο μπορεί να διαβρώσει τα όρια της αυτοαντίληψης και της αυτοεκτίμησης του παιδιού.

            Το παιδί του οποίου τα προβλήματα παραμένουν άλυτα κινδυνεύει να μην αναπτύξει ποτέ αίσθηση της δύναμής του και της ικανότητάς του.

            Ο ρόλος των γονέων ως προς την ανάπτυξη του αυτοσυναισθήματος δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Γονείς που φτιάχνουν ένα οικογενειακό περιβάλλον που στηρίζει το παιδί συναισθηματικά, ενώ αυτό προσπαθεί απεγνωσμένα να λύσει τα μαθησιακά του προβλήματα μπορεί να ελαττώσει σε μεγάλο βαθμό την πιθανότητα της καταστροφής της αυτοαντίληψης του παιδιού τους.

            Ο ρόλος των δασκάλων στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού είναι εξίσου κρίσιμος. Δημιουργώντας ένα θετικό κλίμα στην αίθουσα του μαθήματος, παρέχοντας στο παιδί με μαθησιακές δυσκολίες μια ευκαιρία να γευτεί την επιτυχία και κάνοντας γνωστά στο παιδί τα επιτεύγματά του, ο δάσκαλος μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο βλάβης της ιδέας που διατηρεί το παιδί για τον εαυτό του.

            Δάσκαλοι και γονείς εργαζόμενοι από κοινού και δημιουργώντας από πρόθεση ευκαιρίες στο παιδί με μαθησιακές δυσκολίες για να επιτύχει, μπορούν να δώσουν μια ισχυρή ώθηση στην επαναδημιουργία της αυτοαποδοχής του παιδιού, της αυτόεμπιστοσύνης και αυτοεκτίμησης. Δυστυχώς, γονείς και δάσκαλοι δεν εργάζονται σαν ομάδα συχνά.

 

Αναγνωρίζοντας την έλλειψη αυτοεκτίμησης

 

            Οι γονείς παρόλο που δεν έχουν κακή πρόθεση, μπορεί να μην αναγνωρίσουν τα ισχνά συμπτώματα της μειωμένης αυτοεκτίμησης. Η στάση, η συμπεριφορά και οι πράξεις ενός παιδιού είναι παράθυρα στα πιο βαθιά του αισθήματα. Συχνά αυτά τα παράθυρα έχουν τα εξώφυλλα κλειστά.

            Οι γονείς μπορεί επίσης να γλιστρήσουν σε μια κατάσταση άρνησης. Κάποιοι μπορεί να αποδώσουν την ελαφρά μη προσαρμοσμένη συμπεριφορά του παιδιού τους σε ιδιοτροπία της προσωπικότητάς του. Άλλοι γονείς μπορεί να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν το αδιάψευστο γεγονός ότι το παιδί τους βιώνει εσωτερική σύγχυση και αισθήματα ακαταλληλότητας. Αυτοί οι γονείς μπορεί να αντιδρούν έτσι γιατί ίσως υποψιάζονται ότι είναι υπεύθυνοι με κάποιο τρόπο για τη δυσαρμονία του παιδιού τους και αισθάνονται ενοχές. Άλλοι μπορεί να αισθάνονται απειλούμενοι από οποιαδήποτε περίσταση που προκαλεί αυτοκριτική και αυτόαντιμετώπιση.

            Οι γονείς που αγνοούν τα σήματα κινδύνου που αποδεικνύουν πιθανή συναισθηματική δυσαρμονία και έλλειψη αυτόπεποίθησης, εγκυμονούν την καταστροφή.

            Όλα τα παιδιά έχουν βασικές συναισθηματικές ανάγκες που πρέπει να τακτοποιηθούν: Αγάπη, εκτίμηση, αποδοχή, δομή και υποστήριξη βρίσκονται στην κορυφή του καταλόγου. Οι ιδιαίτερες πιέσεις και το άγχος που βιώνει ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, συνήθως, απαιτούν την τροφοδότηση του με περισσότερα «συναισθηματικά τρόφιμα» από αυτά που χρειάζεται ένα κανονικό παιδί και επιπλέον απαιτούν ιδιαίτερη υπομονή.

            Οι αρνητικές εμπειρίες έχουν ένα αθροιστικό ψυχολογικό αποτέλεσμα. Μειωτικές και υποτιμητικές παρατηρήσεις είναι ιδιαίτερα σκληρές. Αυτές οι παρατηρήσεις είναι σαν μικρόβια που εισβάλλουν στο σώμα. Η αντίδραση του παιδιού μπορεί να είναι άμεση και να εγγραφεί ως πόνος, θυμός, ή ντροπή ή η συναισθηματική αντίδραση μπορεί και να καθυστερήσει.

            Τα αποτελέσματα μπορούν να μην εκδηλωθούν για μήνες ακόμα και για χρόνια. Μια τέτοια καθυστερημένη απάντηση μπορεί να είναι πιο εξασθενισμένη και δύσκολη στο να εντοπισθεί απ’ ότι μια προφανής και άμεση απάντηση. Το φάσμα των πιθανών αποτελεσμάτων περιλαμβάνει κατάθλιψη, θυμό, παρεκτροπές, προσωπικές αμφιβολίες, χειριστική συμπεριφορά, άγχος, ανευθυνότητα και γενικότερη συναισθηματική δυσαρμονία. Τα συμπτώματα αυτά παρουσιάζονται και σε πολλούς ενήλικες χωρίς να έχουν πρόωρες μαθησιακές δυσκολίες.

            Κληρονομικοί παράγοντες συμπεριφοράς μπορούν επίσης να επηρεάσουν την προσωπικότητα και το ταμπεραμέντο.

            Αυτή η επίδραση της γενετικής στην ιδιοσυγκρασία και τις αντιδράσεις των παιδιών τίθεται τώρα σε επιστημονική εξέταση. Η συγκεκριμένη έρευνα επικεντρώνεται στην προέλευση της παιδικής αναχαίτισης και του φόβου. Σύμφωνα με μελέτες που καθοδηγήθηκαν από το Ζερόμ Κάγκαν, έναν ανερχόμενο ψυχολόγο στο Χάρβαρντ, 10% απ’ όλα τα παιδιά που γεννιούνται διέπονται από ντροπαλότητα. Άλλο ένα 10% δείχνει να είναι εξωστρεφές, αυθόρμητο και εύθυμο. Ο Κάγκαν εισηγήθηκε ότι η κληρονομική νευρική περιφέρεια, μπορεί να προκαλέσει σε μερικά παιδιά μεγαλύτερη ενεργοποίηση του άγχους. Παιδιά με φοβίες και περιορισμούς έχουν βρεθεί ότι έχουν διαρκώς στο σάλιο τους ανεβασμένα επίπεδα της ορμόνης cortisol Η Cortisol είναι συνήθως μυστική, σε απάντηση του φόβου και παράγεται όταν ο υπερθάλαμος διεγείρει το βλεννογόνο αδένα, ο οποίος με τη σειρά του διεγείρει το φλοιό αδρεναλίνης του εγκεφάλου. Ο ίδιος αυτός φόβος προκαλεί στους μυς ένταση. Όταν αυτό συμβαίνει, το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα προκαλεί αλλαγές στο ρυθμό της καρδιάς και στο μέγεθος της κόρης των ματιών. Το γεγονός ότι το επίπεδο της κορτιζόλης στο σάλιο του περιορισμένου παιδιού αυξάνεται συνεχώς και δυνατά, ενισχύει τη θεωρία ότι το παιδί κληρονομεί μεταβολικά χαρακτηριστικά που επηρεάζουν την προσωπικότητά του.

            Το να βοηθήσουν οι γονείς το παιδί με μαθησιακά προβλήματα που έχει χαμηλή αυτοεικόνα μπορεί να είναι μια από τις δύσκολες και συναισθηματικά απαιτητικές προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσουν. Μπορεί όμως να είναι μια από τις εμπειρίες της ζωής που αμείβονται καλά. Να τι λένε οι γονείς της Ηλέκτρας γι’ αυτή τη δοκιμασία της δυσλεξίας στο παιδί τους:

 

            « Τη δυσκολία του παιδιού μας δεν την είχαμε συνειδητοποιήσει, τα σημάδια όμως είχαν αρχίσει να γίνονται ορατά σ’ εμάς. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Η ανησυχία και η αμφιβολία εναλλάσσονταν με ενοχή και θυμό μέσα μας.

« Το παιδί έχει   πρόβλημα;

« Φταίξαμε κάπου σαν γονείς;

« Πώς αντιμετωπίζεται αυτό;

«Ερωτήματα που, ευτυχώς για το παιδί μας και για μας, δεν τα συγκαλύψαμε.»

 Οι απαντήσεις και οι λύσεις δόθηκαν από την υπογράφουσα αυτό το άρθρο. Το παιδί άρχισε να δουλεύει Γυμναστική εγκεφάλου, Θεατρικό παιχνίδι, αυτοεκτίμηση, μουσικοθεραπεία. Παράλληλα, οι γόνείς δούλευαν με συζητήσεις, ομάδες γονέων, αναλύσεις…Τα αποτελέσματα φάνηκαν γρήγορα. Το «πρόβλημα» αντιμετωπίστηκε. Έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε και η Ηλέκτρα σήμερα σπουδάζει θέατρο με υποτροφία στην Γαλλία, ένα φωτεινό κορίτσι με αυτοπεποίθηση και πολλά όνειρα.

Τι λέει όμως η ίδια Ηλέκτρα; « To πρόγραμμα στο κέντρο ήταν διασκέδαση! Ένα ατελείωτο παιχνίδι που τελικά με βοήθησε να προχωρήσω στη ζωή μου και να καταφέρω να ξεπεράσω τις δυσκολίες που είχα.

«Ακόμη και τώρα μπορώ να νιώσω αυτό το αίσθημα χαράς που με κυρίευε κάθε φορά που πήγαινα στο πρόγραμμα. Η δουλειά, τα φυλλάδια, οι ασκήσεις γίνονταν με έναν τρόπο ευχάριστο, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να μη θυμάμαι το μέρος της εργασίας αυτής. Εικόνες φωτός, χρώματα, μια ατμόσφαιρα ενέργειας θετικής, παιδάκια που έπαιζαν μαθαίνοντας και απασχολούνταν δημιουργικά. Αισθανόμουν αγάπη άνευ όρων, ελπίδα, άνθρωπους που έλαμπαν, μια αγκαλιά και χαμόγελα, πολλά χαμόγελα…

 

Με το πρόγραμμα επαναδόμησης εγκεφάλου που περιλαμβάνει Εκπαιδευτική εγκεφαλική ψυχοκινησιολογία, Τεχνικές Νευρογλωσσικού προγραμματισμού, Τεχνικές απελευθέρωσης συναισθημάτων EFT πετυχαίνουμε δόμηση της αυτοεκτίμησης μέσα από μουσικοθεραπεία, θεατρικό παιχνίδι, θεραπεία μέσω τέχνης έτσι ώστε να αναδυθούν οι κρυμμένες ικανότητες του κάθε παιδιού ξεχωριστά, να εμφανιστούν τα χαρίσματά του και να απελευθερωθεί το δυναμικό του με τελικό στόχο όχι μόνο τη μαθησιακή του επιτυχία αλλά και την επιτυχία της ψυχής.

 

Έτσι τα παιδιά οδηγούνται σε:

 

·           Ακαδημαϊκή επίδοση

·           Ικανότητα συγκέντρωσης

·           Μεγάλο και λεπτό οπτικοκινητικό συντονισμό

·           Αυτοεκτίμηση

·           Συναισθηματική έκφραση και ανάπτυξη της σχέσης τους με τους γονείς αλλά και αντίστροφα.

Ένας ειδικός έρχεται στο σπίτι με στόχο οι γονείς να μειώσουν το άγχος ως προς την μαθησιακή υποστήριξη των παιδιών και όχι μόνο!

Η προσδοκία μέσα από αυτό το πρόγραμμα είναι και οι γονείς και τα παιδιά να απολαμβάνουν και να μοιράζονται με θετικό τρόπο την καθημερινότητα μέσα από την ανάπτυξη του θετικού λόγου και – συνεπώς – να βελτιώσουν τις μεταξύ τους σχέσεις κάνοντάς τις ευτυχισμένες, όπως ακριβώς αξίζει να είναι!

 





Αυτό το άρθρο είναι από DIODOS.info   http://diodos.info/mag
Η διεύθυνση αυτού του άρθρου είναι   http://diodos.info/mag/modules/tinycontent/index.php?id=273