DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

 

ΚΡΑΝΙΑΚΗ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Κινούνται τα οστά του κρανίου;

 

 


Του Γεώργιου Χ. Παντούλα, Οστεοπαθητικού CO SCOM, SCTF, μέλος ΕΣΕΟ

 

 

Η εποχή μας, είναι  η εποχή της evidence based medicine που σημαίνει πως όλοι όσοι ασχολούνται με την ιατρική και την υγεία, γενικότερα, οφείλουν για μια σειρά ηθικούς αλλά και άλλους λόγους, να είναι σε θέση να αποδείξουν ανά πάσα στιγμή την εγκυρότητα και την αναγκαιότητα των θεραπευτικών τους συνεδριών.

 

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του σκεπτικού, αλλά και στην προσπάθειά μας να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας αλλά και τον ιατρικό και εναλλακτικό χώρο ειδικότερα, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που υποστηρίζουν και τεκμηριώνουν τη θεραπευτική μέθοδο της κρανιακής οστεοπαθητικής. Μη ξεχνάμε άλλωστε, πως το να αγγίζει κανείς το κρανίο ενός ασθενούς είναι εύκολα παρεξηγήσιμο, γιατί είναι μια περιοχή όχι ακριβώς “απαγορευμένη”, αλλά μάλλον παραμελημένη από κάποιες θεραπευτικές φιλοσοφίες, ενώ ακόμα και όσες του δίνουν κάποια σημασία, έχουν μια αντίληψη για τη λειτουργία του σώματος η οποία βρίσκεται πέρα από τη συμβατική ιατρική.

             

Η αρθρική κινητικότητα των οστών του κρανίου

 

            Ο Dr. Sutherland (1853-1954) θεωρείται ο πατέρας της κρανιακής Οστεοπαθητικής, ο οποίος όπως και ο ιδρυτής της Οστεοπαθητικής Dr. Still (1828-1917) στήριξε την αντίληψή του στη συστηματική παρατήρηση και την προσωπική έρευνα τις οποίες συνδύασε με τα επιστημονικά αλλά και τα φιλοσοφικά δεδομένα της εποχής του.

            Η ιδέα που ανέπτυξε όσον αφορά τον Πρωταρχικό Αναπνευστικό Μηχανισμό (Π.Α.Μ.) βασίστηκε σε πέντε φαινόμενα που λίγο-πολύ όσοι οστεοπαθητικοί εφαρμόζουν την κρανιακή, τα δέχονται ως αξιώματα: Τα φαινόμενα αυτά είναι:

            1. Η ακούσια έμφυτη κινητικότητα του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.

            2. Η διακύμανση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.

            3. Η κινητικότητα των ενδοκρανιακών και ενδοσπονδυλικών μεμβρανών.

            4. Η κινητικότητα των αρθρικών επιφανειών των οστών του κρανίου.

            5. Η ακούσια κινητικότητα του ιερού οστού ανάμεσα στα λαγόνια οστά.

           

            Τα πέντε αυτά «φαινόμενα» από την εποχή του Dr.Sutherland μέχρι σήμερα, χάρη στη συνεχή εφαρμογή της κρανιακής οστεοπαθητικής, την εξέλιξη των επιστημονικών όρων και της τεχνολογίας και την πρόοδο της διδασκαλίας και της έρευνας στην κρανιακή αντίληψη αναβαθμίστηκαν ελαφρώς, με σχεδόν ελάχιστες διαφορές, αλλά χωρίς να αλλάξει η έννοια του ΠΑΜ.

            Έτσι, το 4ο φαινόμενο πλέον έχει επαναπροσδιοριστεί ως:

«Η ακούσια έμφυτη ρυθμική κίνηση των οστών του κρανίου».

            Με μια πρώτη ματιά εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πως αν όχι όλα, σίγουρα κάποια από αυτά τα φαινόμενα αποτελούν θέματα προς αντιπαράθεση. Μάλιστα, το πιο πολυσυζητημένο είναι το θέμα μας, το αν δηλαδή κινούνται τα οστά του κρανίου. Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ότι τα οστά του κρανίου κινούνται, ελάχιστα μεν αλλά σαφέστατα και μάλιστα κινούνται ρυθμικά.

 

Οι δύο απόψεις

 

Ιστορικά, η κινητικότητα των οστών του κρανίου είχε θεωρηθεί ανατομικώς αδύνατη. Αξιοσέβαστοι επιστήμονες, ανατόμοι και ανθρωπολόγοι πάντοτε θεωρούσαν πώς αυτά τα οστά συγχωνεύονται ή πιο σωστά συνοστεούνται και ακινητοποιούνται.

            Υπάρχουν αρκετές εργασίες πάνω σ’ αυτό το θέμα όπως αυτές του Bolk,  του Melsen του Perizonius κ.α.

            Ωστόσο, μια πιο εξονυχιστική εξέταση στα επιστημονικά δεδομένα δίνει μια διαφορετική ματιά και θέτει πολλά ερωτήματα. Κάποιες άλλες εργασίες λοιπόν όπως αυτές του Retzlaff καταλήγουν στα εξής συμπεράσματα:

 - Αναγνωρίζουν στοιχεία στις ραφές του κρανίου τα οποία αντενδεικνύουν οστεοποίηση και επιδεικνύουν την παρουσία αγγειακών και νευρικών δομών στις ραφές. Η έρευνα δηλώνει «…οι ραφές παραμένουν ως ξεκάθαρα αναγνωρίσιμες δομές ακόμη και στα γηραιότερα δείγματα».

 - Αναδεικνύουν την παρουσία νευρικών και αγγειακών ιστών, αρκετά μεγάλων ώστε να τροφοδοτήσουν με συνδετικό ιστό τις ραφές. Τερματισμοί νεύρων ανιχνεύτηκαν στην οβελιαία ραφή (στην κορυφή της κεφαλής) μέχρι τον αυχένα. Η ύπαρξη αυτών των δομών εσωτερικά των ραφών, ενδυναμώνει την ιδέα πως αυτές οι ραφές παραμένουν ολοφάνερες και κινητές.

Μετά από επισκόπηση που έκαναν οι Sabini και Elkowitz σε 36 ανθρώπινα κρανία σε πτώματα με ένα εύρος ηλικίας από 56 έως 101 ετών, όλα δηλαδή πάνω από τη θεωρούμενη ηλικία οστικής ανάπτυξης και συνοστέωσης, τα ευρήματά τους αφορούν ένα σημαντικό αριθμό ραφών που δεν χαρακτηρίζονταν από συνοστέωση. Παράλληλα, άλλοι ερευντητές όπως οι Michael, Retzlaff, Heisey, Adams και Janlow ανέδειξαν την κινητικότητα των βρεγματικών οστών σε μαϊμούδες, γάτες και κατσίκες.

 

Σύγχρονες εργαστηριακές έρευνες

 

Αξίζει όμως να αναφερθούμε στις έρευνες που χρηματοδοτήθηκαν από το Ρωσικό αλλά και το Αμερικάνικο Διαστημικό Πρόγραμμα (NASA).

Το ενδιαφέρον τους ξεκίνησε από την αναζήτηση της ανθρώπινης ανταπόκρισης σε χρόνια έκθεση σε συνθήκες αντιβαρύτητας. Θα μπορούσε το ανθρώπινο κυκλοφορικό και νευρικό σύστημα να λειτουργήσει φυσιολογικά κάτω από συνθήκες αντιβαρύτητας;

Στο ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικού τύπου συσκευές υπερήχων και ακτινογραφιών. Ο Moskalenko ήταν αυτός που πρώτος εξέδωσε σχετική έρευνα πάνω σε γάτες για τα νευρογλοιακά κύτταρα. Στη συνέχεια, καθώς οι επιστήμονες αυτοί ενημερώθηκαν για την αντίληψη της κρανιακής οστεοπαθητικής, άρχισαν να πραγματοποιούν έρευνες πάνω στην κίνηση των οστών του κρανίου. Ο Moskalenko ήταν αυτός που απέδειξε τις αργές ταλαντώσεις των οστών του κρανίου που έχουν συχνότητα 5 έως 12 φορές το λεπτό. Ο ίδιος δηλώνει:«…ήταν ενδοκρανιακής προέλευσης και συσχετίζονταν με τους μηχανισμούς ρύθμισης της παροχής αίματος και κατανάλωσης του οξυγόνου από τους εγκεφαλικούς ιστούς, καθώς και από τη δυναμική της κυκλοφορίας του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.

Τελικά, το 2002 ο Moskalenko και η Fryman, μια από τις σύγχρονες και πολύ ονομαστές οστεοπαθητικούς σ’αυτό το πεδίο, πραγματοποίησαν μια επεξηγηματική εργασία πάνω στη θεωρία του ΠΑΜ.

            Παράλληλα, κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 η NASA εξετέλεσε μια έρευνα, δημιουργώντας έναν ειδικό υπέρηχο με ευαισθησία του 0,1μm για να είναι περισσότερο ακριβής στην αποτίμηση τον ενδοκρανιακών ανατομικών και φυσιολογικών δομών και μηχανισμών.

            Στην περίληψη των εργασιών της η NASA δηλώνει: «παρόλο που το κρανίο συχνά θεωρείται σα να είναι άκαμπτος κλωβός με σταθερό όγκο, πολλοί ερευνητές απέδειξαν πως το κρανίο κινείται μερικά μm σε σχέση πάντα με τις αλλαγές της ενδοκρανιακής πίεσης».

            Βέβαια, οποιοδήποτε επικριτικό πνεύμα θα μπορούσε να αναρωτηθεί: Έστω και αν τα οστά του κρανίου κινούνται αυτά τα ελάχιστα μm, μπορεί αυτή η κίνηση να είναι ψηλαφητή; Tην απάντηση τη δίνει μια καθαρά οστεοπαθητική εργασία των Nelson, Sergueef and Glonek οι οποίοι συνδύασαν συσκευή ταυτόχρονης καταγραφής με Laser Doppler Flowmetry και ψηλάφηση των οστών του κρανίου από οστεοπαθητικούς υψηλά εκπαιδευμένους σ’ αυτό το πεδίο.

            Περιέγραψαν λοιπόν ταλαντώσεις περίπου 4-6 κύκλους το λεπτό, ακριβώς την ίδια στιγμή κατά την οποία ο οστεοπαθητικός ανέφερε μια συγκεκριμένη φάση κίνησης των οστών του κρανίου.

            Φυσικά οι έρευνες σ’ αυτό το 4ο φαινόμενο συνεχίζονται. Πρέπει να τονιστεί πως τα δεδομένα που συλλέγονται είναι από πολλές και διαφορετικές επιστημονικές ειδικότητες και δεν εστιάζονται απλά στον οστεοπαθητικό χώρο, αλλά πλέον οι ενδείξεις είναι πολύ ισχυρές όσον αφορά την κινητικότητα των οστών του κρανίου και τον ΠΑΜ.

Τα οστά του κρανίου λοιπόν κινούνται ελαφρώς, δίνοντας την δυνατότητα στο κρανίο, ως μια μονάδα πλέον, να συγχρονίζεται σε μια ρυθμική ενιαία κίνηση.

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008