DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

Η Ψυχο-Ενεργειακή θεραπεία

εφαρμοσμένη σε επίπεδο θεραπευτικού Bodywork

 

Η θεραπευτική σπουδαιότητα

της Αρχής της Ενότητας.

 

 

Η ζωή διέπεται από δύο κυρίαρχες Αρχές, την Αρχή της Ενότητας και την Αρχή της Ατομικότητας, οι οποίες σε ιδανικές συνθήκες λειτουργούν συμπληρωματικά  και σε ισορροπία μεταξύ τους χωρίς να αναιρεί η μία την άλλη. Λειτουργούν δηλαδή όπως το Θηλυκό και το Αρσενικό, το Yin και το Yang, όπως οι δύο αντί-πολες όψεις της Κουνταλίνης.

 

            Αυτές οι δύο κυρίαρχες Αρχές προσδίδουν στη Δύναμη της Ζωής δυο αντί-πολες ποιότητες και τάσεις: Την ενστικτώδη ανάγκη για Ένωση και την ενστικτώδη ανάγκη για Διαφοροποίηση. Οι δύο τούτες ανάγκες αποτελούν τη βάση των κινήτρων μας, καθορίζουν τη συμπεριφορά μας και επηρεάζουν τα μέγιστα όλο το φάσμα των εμπειριών μας. Έτσι η μεν πρώτη μας οδηγεί σε συμπεριφορές που προωθούν την συνένωση, την κοινή σύνδεση, το μοίρασμα και την κοινότητα, ενώ η δεύτερη μας κατευθύνει σε συμπεριφορές που οδηγούν στην δημιουργία νέων προσωκεντρικών δομών, σε οριοθετημένες καταστάσεις, όπως επίσης και σε εμπειρίες χωριστικότητας και διαφοροποίησης.

           

Η ανθρώπινη εξελικτική διαδικασία και η εναλλαγή των δύο Αρχών

 

Η υγιής ισορροπία μεταξύ των δύο αντί-πολων τάσεων αποτελεί προϋπόθεση για την αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου, όπως αυτή αντανακλάται στις μακρόχρονες αλλαγές των βαθύτερων επιπέδων του χαρακτήρα του, όπως επίσης και για την ποιοτική ανέλιξη της Δύναμης της Ζωής του. Κατανοούμε την ανάπτυξη του ανθρώπινου οργανισμού, σε όλα τα εμπλεκόμενα επίπεδα, σαν μια διαλεκτική διαδικασία κατά την οποία στην κάθε εξελικτική φάση ο οργανισμός βρίσκεται καταρχάς μέσα σε ένα περιβάλλον ενότητας όπου αναδύεται και ενεργοποιείται πρώτα η Αρχή της Ατομικότητας, επιφέροντας μια διαφοροποίηση της ατομικότητας. Στη συνέχεια ενεργοποιείται η Αρχή της Ενότητας ολοκληρώνοντας και κλείνοντας έτσι τη συγκεκριμένη εξελικτική φάση. Η έμφαση στην εξελικτική διαδικασία μετακινείται από τη μία Αρχή στην άλλη όπως φαίνεται και στο παράδειγμα που ακολουθεί. Σε όλη αυτή τη διαδικασία μπορούμε να αντιληφθούμε την ύπαρξη ενός εσωτερικού παλμού που τη διέπει.

 

Η γέννηση ως το αποτέλεσμα της πρώτης εμφανούς εκδήλωσης της Αρχής της Ατομικότητας

           

Μέσα στη μήτρα που το φιλοξενεί, το έμβρυο αισθάνεται ασφαλές, σε πλήρη ένωση με τη μητέρα και βιώνει ένα ωκεάνιο αίσθημα βαθύτατης γαλήνης και ενότητας. Στην πρώτη φάση της κύησης το έμβρυο αισθάνεται να είναι απολύτως Ένα με την εμπεριέχουσα μητέρα. Καθώς το έμβρυο αναπτύσσεται όλο και περισσότερο αναδύεται ο δικός του εαυτός και σταδιακά αρχίζει να δημιουργείται ένα αίσθημα διαφοροποίησης από τη μήτρα και την μητέρα του. Προς το τέλος της κύησης η ψυχική διαφοροποίηση είναι αρκετά ισχυρότερη και επιπλέον σωματικά αρχίζει πια να μη νιώθει βολικά και άνετα μέσα στη μήτρα. Το σώμα του έχει ήδη μεγαλώσει αρκετά και δεν μπορεί να κινηθεί άνετα, ελεύθερα, αβίαστα και ανεμπόδιστα όπως τους προηγούμενους μήνες. Η περιβάλλουσα μήτρα σταδιακά μετατρέπεται σε ένα είδος περιορισμού που πλέον εμποδίζει αντί να οριοθετεί και να προσδιορίζει. Δεν χωράει πλέον εκεί μέσα, το ωκεάνιο αίσθημα ενότητας με τη μητέρα “αποσαθρώνεται”, η ανάγκη για απόσχιση ξυπνάει, η ψυχική διαφοροποίηση αυξάνει κατακόρυφα και αυτό τροφοδοτεί και μεγεθύνει την επιθυμία για αποχωρισμό. Η γέννηση είναι το επόμενο βήμα, το πρώτο σχίσμα, ως το αποτέλεσμα της πρώτης εμφανούς εκδήλωσης της Αρχής της Ατομικότητας σ' αυτή την εναλλασσόμενη διαδικασία.

Η γέννηση ενός εμβρύου, ουσιαστικά, είναι ο αποχωρισμός από τη μήτρα που το φιλοξενούσε και τη μητέρα που το γαλουχούσε και η εμπειρία αυτού του πρωταρχικού χωρισμού από το κυοφορόν ενεργειακό σύστημα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βιώματα ενός ανθρώπου το οποίο αποτυπώνεται βαθιά μέσα στο ενεργειακό του σύστημα.

  

Η σημασία της εναρμόνισης με την αρχή της Ενότητας

 

Αμέσως μετά ενεργοποιείται η Αρχή της Ενότητας και αφυπνίζεται στο νεογέννητο βρέφος μια ριζωμένη βαθιά μέσα του τάση, μια ενστικτώδης ανάγκη για Ένωση ... στην αρχή με τη μητέρα του ...  και στη συνέχεια με άλλα ενεργειακά συστήματα προκειμένου να αναβιώνει τακτικά στη ζωή του την ωκεάνια ενότητα από την οποία αποσχίστηκε και έτσι να βιώνει έστω και προσωρινά το αίσθημα της επαν-Ένωσης.

            Το βρέφος, ως νεοδημιουργηθέν ενεργειακό σύστημα, είναι ημιτελές από ενεργειακής απόψεως και από μόνο του επί της ουσίας δεν μπορεί να υπάρξει. Αναγκαστικά θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του λειτουργώντας σε ένα αδιάκοπο «παίρνω – δίνω» με τα άλλα ενεργειακά συστήματα και με το περιβάλλον του, γενικότερα. Οι εμπειρίες της ενότητας και του αισθήματος της επαν-Ένωσης που αποκομίζει - σε διάφορους βαθμούς - μέσα από αυτή τη διαδικασία έχουν τεράστια σημασία για το νεαρό ενεργειακό σύστημα, γιατί μέσα από αυτές αυτό-τροφοδοτείται ενεργειακά από τον πυρήνα του, ανασυγκροτείται, εξισορροπεί εσωτερικά και το σημαντικότερο απ' όλα ενεργοποιείται αυτόματα ο αυτό-θεραπευτικός του μηχανισμός.

Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα κάνουν περισσότερο κατανοητό αφενός μεν το πόσο κυρίαρχο ρόλο έχει στη ζωή μας, αμέσως μετά τη γέννησή μας, αυτή η βαθιά ριζωμένη ενστικτώδης τάση για Ένωση και αφετέρου, το πώς εναλλάσσονται και αλληλό-εξελίσσονται η τάση για Ένωση και η αντί-πολη τάση Διαφοροποίησης. Οι πρώτες εμπειρίες Ένωσης του νεογέννητου βρέφους συμβαίνουν με τη μητέρα του. Σταδιακά, όπως μεγαλώνει αρχίζει πλέον να απομακρύνεται από τη μητέρα του αλλά αμέσως μετά έχει ανάγκη να βρεθεί κοντά της και να βιώσει πάλι την επαν-Ένωση μαζί της. Αργότερα δεν θα είναι απαραίτητο να επιστρέφει πάντα στο φυσικό σώμα της μητέρας του για να την αγγίζει, διότι πλέον είναι αρκετό να επιστρέψει με τη ματιά του, ώστε να τροφοδοτηθεί από αυτή την επαφή. Το μικρό παιδί χρειάζεται πολλές τέτοιες εμπειρίες απόστασης - Διαφοροποίησης και επαν-Ένωσης με τη μητέρα του για να μπορέσει να εσωτερικεύσει μέσα του την παρουσία της και να δημιουργήσει έτσι μια εσωτερική εικόνα μητέρας, ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τη μητέρα. Όταν πια αυτή η διαδικασία εσωτερίκευσης ολοκληρωθεί δεν θα είναι πλέον αναγκαίες όλες αυτές οι τόσο συχνές εμπειρίες επαν-Ένωσης με τη μητέρα του, διότι πλέον την έχει μέσα του. Πολλές φορές θα είναι αρκετό μόνο και μόνο να την σκέφτεται, να συντονίζεται μαζί της νοητικά για να βιώνει μέσα του σε επαρκή βαθμό ένα αίσθημα ενότητας, ασφαλείας και ισορροπίας.

            Όλοι μας έχουμε βιώσει το παράδειγμα που περιγράψαμε. Στην συνέχεια της ζωής μας όλοι μας  αναζητήσαμε κάποιο άλλο πρόσωπο για να “επαναλάβουμε” μαζί του την παραπάνω διαδικασία, έτσι ώστε η ενστικτώδης τάση μας για εναλλασσόμενη απόσταση - Διαφοροποίηση και επαν-Ένωση να βρει μια καινούργια διέξοδο.

Με το πέρασμα των χρόνων, το παιδί θα έχει εσωτερικεύσει και άλλα σημαντικά πρόσωπα όπως είναι τα αδέλφια του, οι θείοι, ο παππούς και η γιαγιά, οι φίλοι του, ο δάσκαλος του, οι συμμαθητές του κ.λ.π. Γίνεται αντιληπτό λοιπόν το ότι ο κύκλος αυτός των προσώπων με τα οποία εισέρχεται σε μια διαδικασία ένωσης, σταδιακά επεκτείνεται και διευρύνεται το φάσμα των τρόπων με τους οποίους αυτή η ένωση μπορεί να επιτευχθεί. Η ένωση βέβαια δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο φυσική- σωματική ή οπτική, μπορεί πλέον να είναι και νοητική.

Μπορεί να αισθανθούμε με ένα άλλο ενεργειακό σύστημα ένα πολύ καλό συντονισμό: Να μιλάμε για το ίδιο πράγμα, να ακούμε την ίδια μουσική, να έχουμε ίδιες επιδιώξεις στη ζωή, να έχουμε τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες απόψεις και σαν αποτέλεσμα νιώθουμε μια βαθιά επικοινωνία, νιώθουμε κάτι να μας συνδέει με το άλλο άτομο, νιώθουμε μια βαθιά χαλάρωση ή και μια διέγερση που απλώνεται σε όλο μας το σώμα περίπου όπως συμβαίνει και με το αίσθημα της ενότητας. Πίσω από αυτή τη διαδικασία υπάρχει η εμπειρία της επαν-Ένωσης με ένα άλλο ενεργειακό σύστημα.

            Πολλοί συγγραφείς έχουν αναφερθεί σε αυτή την βαθύτατη ανάγκη του ανθρώπου, του ανθρώπινου είδους θα λέγαμε καλύτερα γιατί αυτή η βαθιά ριζωμένη ενστικτώδης τάση για Ένωση είναι χαραγμένη στο ανθρώπινο DNA, είναι μέρος της φύσης μας.

 

 

Η σημασία της Αρχής της Ενότητας

στο Ψυχο-Ενεργειακό θεραπευτικό BodyWork

 

            Η Αρχή της Ατομικότητας όπως και η συνδεδεμένη με αυτήν τάση της Διαφοροποίησης έχουν μελετηθεί διεξοδικά στην επιστήμη της ψυχολογίας και στην ψυχοθεραπευτική θεωρία. Ελάχιστες ψυχολογικές προσεγγίσεις έχουν αναφερθεί επαρκώς στην Αρχή της Ενότητας. Αξίζει να αναφέρουμε όμως ότι ο Desmond Morris, ανθρωπολόγος και βιολόγος πάρα πολύ γνωστός ερευνητής και συγγραφέας έχοντας κάνει πάρα πολλές ανθρωπολογικές και εθνολογικές έρευνες, έγραψε τη δεκαετία του 1970 ένα βιβλίο με τίτλο «Η Επαφή». Το κεντρικό του νόημα μπορεί να αποτυπωθεί στη φράση «αρχέγονη βαθύτατη πρωτογενής ανάγκη του ανθρώπου για να επιστρέψει στο χαμένο παράδεισο, στην επαφή με την ωκεάνια γαλήνη». Όλοι οι άνθρωποι κατά καιρούς έχουμε βιώσει βαθιά μέσα μας πως είναι το να είμαστε σε κατάσταση επαφής και ένωσης μέσα από το κέντρο της ύπαρξής μας και το αίσθημα της ενότητας που διαχέεται στο κορμί μας, στον ψυχισμό μας αλλά και το νου μας . Ο Desmond Morris ονομάζει αυτό το αίσθημα «Χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας» και μέσα από τις έρευνές του αποτυπώνει αυτή την αρχέγονη ανάγκη. Μία λαμπρή εξαίρεση σύγχρονης ψυχολογικής θεωρίας η οποία όχι απλά αναφέρεται στην Αρχή της Ενότητας αλλά την έχει αναγάγει σε βασικό στοιχείο στην προσέγγισή της είναι η σχολή του Bodynamic Psychotherapy όπου η έννοια της Αμοιβαίας Σύνδεσης παίζει κεντρικό ρόλο στη θεωρία.

Στο Ψυχο-Ενεργειακό θεραπευτικό BodyWorkεστιαζόμαστε, επίσης, σε μέγιστο βαθμό στη μελέτη και θεραπευτική χρήση της αντί-πολης Αρχής της Ενότητας και της τάσης για Ενωση οι οποίες θεωρούμε ότι έχουν αξιοποιηθεί στο θεραπευτικά πολύ λιγότερο από ό,τι τους αναλογεί. Θεωρούμε ότι η Αρχέγονη, ενστικτώδης ανάγκη και τάση για εμπειρίες Ένωσης είναι βαθιά ριζωμένη στη Δύναμη της Ζωής γιατί αυτές οι εμπειρίες, μας αναπτερώνουν και κρατούν μέσα μας άσβεστη την Ελπίδα, την Πίστη και τον Πόθο της Ζωής....

 

 

Η απομάκρυνση μας από την Ενότητα, κύριο αίτιο της αύξησης του stress και των ψυχοσωματικών προβλημάτων

           

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ένα ζώο ομαδικό, ένα ζώο της αγέλης. Το να ανήκει ένα ζώο σε μια αγέλη του δίνει ένα αίσθημα ασφαλείας και περισσότερη αποτελεσματικότητα στην κάλυψη των βασικών του αναγκών. Μέχρι περίπου πριν από μία δύο δεκαετίες η γειτονιά ήταν η πιο σύγχρονη εκδήλωση της αρχέγονης ανάγκης μας να ανήκουμε σε μια αγέλη. Γνωρίζουμε πολύ καλά -τουλάχιστον σε χώρες όπως η Ελλάδα - ότι οι άνθρωποι είχαμε πιο στενές επαφές ,υπήρχε για παράδειγμα το αίσθημα της γειτονιάς όπου οι κάτοικοι της έδειχναν ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο και είχαν την δυνατότητα για επαφή και αλληλό-υποστήριξη. Η επικοινωνία μπορεί να μην ήταν απαραίτητα βαθιά και ποιοτική αλλά υπήρχε κάποιου είδους επαφή που συνέδεε τους ανθρώπους μεταξύ τους και δημιουργούσε ένα κοινοτικό  ιστό που περίβαλε όλους και ψυχικά λειτουργούσε σαν μια μεγάλη μητρική αγκαλιά. Σε ένα τέτοιο ψυχικό περιβάλλον οι άνθρωποι μπορούσαν αποφορτίζουν το στρες και την ένταση όπως επίσης στις κρίσιμες στιγμές της ζωής τους ελάμβαναν την αναγκαία υποστήριξη.

           

            Σιγά σιγά, στη σύγχρονη εποχή η γειτονιά όπως την γνωρίζαμε δεν υπάρχει πλέον, Δεν υφίσταται πια η δια-συνδετική λειτουργία της και κατ΄ επέκταση έχει χαθεί το αίσθημα της κοινότητας και της ενότητας. Στη θέση τους έχουν έρθει η μοναξιά και η αποξένωση. Ο συνδυασμός του αισθήματος της αποξένωσης και των γρήγορων ρυθμών της ζωής ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις παρατηρούμε να οδηγούν σε δυσάρεστες συνέπειες όπως είναι η ταχύτατη αύξηση του στρες, των ψυχοσωματικών προβλημάτων πάσης φύσεως, των ψευδοσυμπτωμάτων, των κρίσεων πανικού και της διαταραχής του μετα-τραυματικού στρες (PTSD). Αυτές είναι οι μάστιγες της σύγχρονης ζωής, της σύγχρονης κοινωνίας που λειτουργούν σαν ένας ανεξέλεγκτος ιός του οποίου τα θύματα αυξάνουν αλματωδώς. Σύμφωνα με αυτή την οπτική η έξαρση των ψυχοσωματικών προβλημάτων, του στρες κ.α. απορρέει από κάποιου τύπου ψυχικό παράγοντα πίσω από τον οποίο βρίσκεται η ανικανοποίητη ανάγκη μας για κοντινότητα, επαφή, ενότητα.

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008