DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

ΤΑ ΚΡΥΦΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ…

 

 

Όσο περνούν τα χρόνια οι κοινωνίες μας, υποτίθεται, πως  απαλλάσσονται από στερεότυπα. Στην πραγματικότητα όμως πολλά  από αυτά παραμένουν ακόμη και καθορίζουν συμπεριφορές. Ένα από αυτά, ίσως από τα πιο ισχυρά, είναι και το στερεότυπο που υποχρεώνει, συνεχώς, τον άνδρα να αποδεικνύει την αρρενωπότητά του.

 

Φράσεις όπως «φέρσου σαν άνδρας» ή «οι άνδρες δεν κλαίνε» που ακόμα επιβιώνουν παρά τους όποιους εκσυγχρονισμούς, φανερώνουν μια σκληρή για τους άνδρες πραγματικότητα. Αυτό που ονομάζουμε «ανδρισμό» δεν θεωρείται ένα βιολογικό δεδομένο. Φαίνεται, τελικά, πως απλώς και μόνο η κατοχή του χρωματοσώματος Υ ή των γεννητικών οργάνων δεν αρκεί για να προσδιορίσει το ανθρώπινο αρσενικό. Η ιδιότητα – ή το προνόμιο ίσως κατ’ άλλους –της «αρσενικής» συμπεριφοράς είναι κάτι που πρέπει να αποκτηθεί και να αποδεικνύεται συνεχώς. Αυτό σημαίνει την αγωνιώδη προσπάθεια του άνδρα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και την οδύνη του όταν τυχόν αποτυγχάνει.

Η φράση-κλισέ  «οι άνδρες δεν κλαίνε» που αναφέρθηκε προηγούμενα παραπέμπει και αυτή σε ένα άλλο κοινωνικό στερεότυπο – τουλάχιστον όπως αυτό έχει διαμορφωθεί στις κοινωνίες δυτικού τύπου –. Ο άνδρας πρέπει να είναι το «ισχυρό» φύλο και αυτό συνεπάγεται αυτόματα ότι ο άνδρας θα πρέπει να μην εκφράζει – δηλαδή να κρύβει – την αδύναμη πλευρά του. Θα πρέπει να μην εκφράζει τα συναισθήματά του ελεύθερα ιδίως όταν αυτά έχουν να κάνουν με λεπτές αποχρώσεις στον ψυχικό του κόσμο που μπορούν να εκληφθούν από τους «άλλους» ως αδυναμία, αναποφασιστικότητα ή δειλία. Πολλοί μάλιστα, άνδρες αλλά και γυναίκες, πιστεύουν πως τα μόνα συναισθήματα που βιώνουν πραγματικά οι άνδρες είναι ο θυμός και ο πόθος.

Κι όμως, η ψυχοθεραπευτική εμπειρία έχει αποδείξει ότι είναι ένα ακόμα λάθος στερεότυπο το ότι πιστεύουμε πως οι άνδρες έχουν μικρότερη συναισθηματική ικανότητα από τις γυναίκες. Αντίθετα, συχνά τα συναισθήματα των ανδρών είναι εξίσου έντονα και ποικίλα με εκείνα των γυναικών. Γιατί όμως πολύ συχνά οι άνδρες δυσκολεύονται να τα εκφράσουν; Αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπορούν να τα διαβάσουν και να τα αναγνωρίσουν μέσα τους. Αυτή η δυσκολία της ανάγνωσης των συναισθημάτων τους απορρέει κυρίως από τον τρόπο που το δυτικό κοινωνικό μοντέλο αντιμετωπίζει το αρσενικό παιδί, πως το γαλουχεί από τη γέννησή του μέσα στην οικογένεια αλλά και περισσότερο στο σχολείο, ποια πρότυπα αναμενόμενης απ’ αυτό συμπεριφοράς του επιβάλλει κλπ. Όταν δεν έχεις μάθει να αναγνωρίζεις αυτό ακριβώς που αισθάνεσαι δεν είσαι σε θέση και να το εκφράσεις.

Οι άνδρες μαθαίνουν από παιδιά να κρύβουν τα συναισθήματά τους, να τα αγνοούν και αυτό συχνά τους οδηγεί σε μια ιδιότυπη απομόνωση. Έτσι, όταν δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους και δεν έχουν μάθει να τα αποδέχονται και να λειτουργούν και μ’ αυτά, καταφεύγουν περισσότερο στη λογική και στη διαδικασία της εκλογίκευσης. Δηλαδή, συζητούν για τα συναισθήματά τους με έναν αποστασιοποιημένο και ορθολογικό τρόπο. Αυτό, βέβαια, δεν μπορεί παρά να εκφράζεται και στις επιλογές ζωής τους.

Για παράδειγμα, ένας άνδρας που εκλογικεύει το συναίσθημά του, ενώ μπορεί να νιώθει κούραση, ταλαιπωρία, ακόμη και αδικία στο εργασιακό του περιβάλλον, ενώ μπορεί να αισθάνεται πως δεν αντέχει τις ατέλειωτες υποχρεώσεις, ενώ μπορεί να υποφέρει από μοναξιά, επιλέγει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και συχνά φορτώνεται κι άλλα βάρη (πχ. βρίσκοντας επιπλέον δουλειά που θα τον επιβαρύνει ακόμα περισσότερο). Ουσιαστικά, πρόκειται για τον άνδρα που δεν μπορεί να ακούσει τα μηνύματα που του στέλνει το σώμα του.

Πολλοί άνδρες νομίζουν πως αν εκλογικεύουν τις δυσάρεστες καταστάσεις θα μπορούν να αποφύγουν – δηλαδή να κρύψουν, να απωθήσουν – τα συναισθήματα που αυτές προκαλούν. Αυτός ο συναισθηματικός περιορισμός οδηγεί συχνά στην ανάπτυξη αγχωδών διαταραχών. Αν, μάλιστα,  αυτό συνδυαστεί και με μια δυσκολία να βρει κανείς αποτελεσματικά μέσα μείωσης της έντασης, τότε το επίπεδο του άγχους αυξάνει και είναι δυνατό να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα υγείας (καρδιοπάθειες, έλκος, χρόνια κόπωση).

Μέσα από τη θεραπεία – αν αναζητήσουν τη βοήθειά της – πολλοί άνδρες ανακαλύπτουν μια βαθιά τους επιθυμία να πλησιάσουν περισσότερο τους άλλους. Αυτή η αναγνώριση όμως συνοδεύεται και από φόβο. Ένας ασθενής που κινδύνευε ο γάμος του, είπε «θέλω να μπορώ να νιώσω κοντά στη γυναίκα μου, να την πλησιάσω. Όμως ο μόνος τρόπος που ξέρω είναι το σεξ. Πέρασα 50 χρόνια κρύβοντας τα συναισθήματά μου. Τώρα που προσπαθώ να τα εκφράσω ντρέπομαι και φοβάμαι». Πολλοί είναι οι άνδρες που διψούν για σχέσεις εγγύτητας και αγάπης με τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, τους φίλους τους. Δυστυχώς όμως πνίγουν αυτή την ανάγκη γιατί έχουν διδαχθεί ότι αυτή δεν είναι προτεραιότητα στη ζωή τους. Ο ρόλος που καλούνται να αποδεχθούν και να παίξουν είναι το να είναι ανταγωνιστικοί και ισχυροί, να έχουν αυτοέλεγχο και επιβολή στους άλλους και να κερδίζουν πολλά χρήματα. Αυτό είναι το προφίλ του ανδρικού στερεότυπου που οδηγεί συχνά σε τέτοιες εσωτερικές εντάσεις που κάνουν τους άνδρες πιο ευπαθείς και ευάλωτους στην ανάπτυξη σωματικών και συναισθηματικών προβλημάτων.

 

Η ανδρική σεξουαλικότητα.

 

Ο άνδρας συνειδητοποιεί την ταυτότητά του και τον ανδρισμό του από την σεξουαλική του δραστηριότητα, το πέος του και από την αναπαραγωγική του ικανότητα. Πολλοί είναι εκείνοι οι άνδρες που κατατρέχονται από την αγωνία της επίδειξης και της απόδειξης του ανδρισμού τους και δεν θεωρούν το γεννητικό τους όργανο μέσο απόλαυσης και έκφρασης της ερωτικής τους επιθυμίας. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει από το 1990 και μετά σε ιατρικά κέντρα, στις μισές τουλάχιστον περιπτώσεις που άνδρες επισκέφθηκαν ένα ιατρικό κέντρο λόγω μερικής ή ολικής απώλειας της στύσης τους, αποδείχθηκε ότι αυτό οφειλόταν στο άγχος τους μπροστά στην «ανάγκη» της απόλυτης στυτικής ικανότητας. Οι άνδρες μεγαλώνουν με εγγεγραμμένη στο σύστημά τους τη βεβαιότητα ότι η σεξουαλική τους δραστηριότητα επιβεβαιώνει το φύλο τους. Έτσι, κάθε δυσκολία στην στυτική τους ικανότητα ανατρέπει αυτό το στερεότυπο, την εικόνα και παράγει άγχος και απελπισία.

 

Ο ρόλος της φιλίας.

 

Η φιλία είναι ένα τεράστιο συναισθηματικό αποκούμπι για τον άνθρωπο. Έχει ζωτική σημασία για την προσωπική αλλά και την επαγγελματική του ζωή. Πολλοί άνδρες όμως διστάζουν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε «αδελφικούς», κολλητούς φίλους. Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν την οικειότητα σημαντική και την έχουν ανάγκη. Αυτοί έχουν μικρότερο βαθμό άγχους και μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Η φιλία είναι στήριγμα αλλά και στοίχημα δύσκολο να κερδηθεί. Θέλει προσπάθεια και υποχώρηση πολλές φορές. Το πρότυπο του άνδρα του αποφασιστικού, του χωρίς ενδοιασμούς, του αλάνθαστου, δεν αφήνει χώρο για τη φιλία. Αυτό φυσικά δεν είναι απόλυτος κανόνας.

   Οι άνδρες διαμορφώνουν μια διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας όταν δεν μοιράζονται τις βαθύτερες ανησυχίες τους, τις αδυναμίες, τις απογοητεύσεις, τους φόβους και τα όνειρά τους με άλλους άνδρες, όταν δεν τα αποκαλύπτουν σε φίλους τους. Αρχίζουν τότε να πιστεύουν ότι μόνο αυτοί νιώθουν έτσι και απομονώνονται.

   Η επιλογή μιας ζωής δίχως φίλους συνδέεται και με την ομοφυλοφοβία των ανδρών. Έχουμε υποτιμήσει σε μεγάλο βαθμό την ένταση και το μέγεθος της αγωνίας αυτής. Η ομοφυλοφοβία είναι το σημαντικότερο στήριγμα της αυστηρής και παραδοσιακής αντίληψης των ανδρών για την ανδρική συμπεριφορά. Για πολλούς άνδρες, όποια ενέργεια δεν μοιάζει ανδρική ταυτίζεται με θηλυπρεπή συμπεριφορά ή ακόμη και με ομοφυλοφιλία.

 

Η διαχείριση του άγχους.

 

Θα μπορούσαν να διατυπωθούν ορισμένες προτάσεις για την καλύτερη διαχείριση του άγχους από τους άνδρες. Προτάσεις που συνδέονται βέβαια και με τις πηγές που το προκαλούν. Έτσι, θα συμβούλευε κανείς τους άνδρες:

 - Nα αναγνωρίσουν τις συναισθηματικές τους ανάγκες και να αποδεχθούν την αξία τους.

 - Nα κατανοήσουν την ανάγκη τους για εγγύτητα και να βρουν τρόπους για να συνδεθούν με άλλους ανθρώπους.

 - Nα κατανοήσουν πόσο επηρεάζονται από την οικογένεια καταγωγής τους και να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν με υγιή τρόπο.

 - Nα αναγνωρίσουν την ευπάθειά τους, να ζητούν βοήθεια, να είναι συνεργάσιμοι και να μάθουν να λύνουν τις διαφορές τους χωρίς να καταφεύγουν στην βία.

 - Nα καταλάβουν ότι είναι αδύνατο να ελέγχουν τα πάντα και ότι έχουν δικαίωμα στην ξεκούραση, στην χαλάρωση, στο παιχνίδι και στο «δεν πειράζει».

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008