DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΛΤΩΝ

 

 

 

Προέλευση Κελτών

 

 Ένας από τους ελάχιστους λαούς, που επηρέασαν τόσο επιδραστικά  την  Ευρωπαϊκή ιστορία, είναι οι Κέλτες. Ένας λαός, που ουσιαστικά ήταν πολλοί μαζί, καθώς εκτός από την θρησκεία , μόνο η γλωσσική συγγένεια ένωνε τα διάφορα κελτικά φύλα.

Πρωτοεμφανίζονται στην Ευρώπη, γύρω στο 1000 π.χ. στην λεκάνη των ποταμών Ρήνου , Σηκουάνα και Λείγηρα, αλλά και στον άνω ρου του Δούναβη. Σταδιακά αρχίζουν να διασκορπίζονται σε ένα ευρύ τμήμα της Ευρώπης, από τις Βρετανικές νήσους, μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο και από την Βοημία και Μοραβία, μέχρι την Ουγγαρία και την Βουλγαρία. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τους Κέλτες γενναίους πολεμιστές  και τους αποκαλούσαν Γαλάτες, εξ’ αιτίας του γεγονότος, ότι οι κάτοικοι της Γαλατίας αντιπροσώπευαν με τον πιο αυθεντικό τρόπο των πολιτισμό των Κελτών. Κελτικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ, τουλάχιστον με την έννοια που του δίνουμε σήμερα. Αυτό συνέβη για δύο λόγους. Ο ένας είναι η μεταναστευτική διάθεση που χαρακτήριζε το πνεύμα των Κελτικών φυλών, ο άλλος η χαρακτηριστική έλλειψη οργανωτικού πνεύματος και η ροπή προς τη δημιουργική φαντασία, μαζί με μια πηγαία έλξη προς το εξωπραγματικό.

Η θρησκεία των Κελτών ουσιαστικά αποτελούσε τον ομφάλιο λώρο όλων των φυλών. Αντιπροσώπευε την πηγή έκφρασης και έμπνευσης  και οριοθετούσε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο ζωής τους. Χάρη στην θρησκεία τους, τα κελτικά φύλα διατήρησαν την ενότητα τους και τις εθνικές τους παραδόσεις . 

       

Γενικά χαρακτηριστικά – Πηγές

 

Οι πηγές για την Κελτική Θρησκεία, –που  οι νεότεροι ονόμασαν Δρουιδισμό ή Δρυιδισμό, από τους Δρυίδες τους ιεροφάντες των Κελτών – είναι ισχνές. Τα περισσότερα που ξέρουμε γι’ αυτήν είναι  από τα κείμενα που σώθηκαν στην νησιωτική Ευρώπη, από τους Ρωμαίους και από τους Έλληνες. Ειδικά από τη  λογοτεχνία των νησιωτών - αν και σε αρκετές περιπτώσεις μεταγενέστερη χρονικά από την άνθηση της Κέλτικης Θρησκείας - έχουμε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε ιδιαίτερα διαφωτιστικά το πνεύμα της  κελτικής θρησκευτικότητας και να αλιεύσουμε πολύτιμες  πληροφορίες,  για  την θρησκεία και το μυθολογικό της φάσμα .

   Οι Κέλτες  ως  γνήσιος  ινδοευρωπαϊκός  λαός,  διατηρεί  στο θρησκευτικό του γίγνεσθαι  ορισμένες  τελετουργίες  και  πρακτικές,  που εμπεριέχουν ορατές  ομοιότητες  με την  Ινδουιστική  τελετουργία  και κοσμοθεωρία. Φύσει  παγανιστική  θρησκεία  μεταφέρεται,κυρίως στη Γαλατία, διαμέσου της προφορικής παράδοσης. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δεν υπάρχει τίποτε γραπτό από τον Γαλατικό πολιτισμό. .Άλλωστε  και οι προχριστιανοί  Κέλτες,  εκτιμώντας ιδιαίτερα την τέχνη της μνήμης,  άφησαν  ακόμα  και στη νησιωτική Ευρώπη ελάχιστες γραπτές αναφορές για την θρησκευτική τους συνειδητότητα . Οι κύριες πηγές των νεοτέρων πληροφοριών για τον Δρουιδισμό είναι, αφ’ ενός   Έλληνες  και  Λατίνοι συγγραφείς  (ιδίως  ο  Ποσειδώνιος , ο Λουκανός  και ο Ιούλιος Καίσαρ) και αφ’ ετέρου τα διάφορα έπη και μύθοι της Ουαλίας και της Ιρλανδίας,  που καταγράφηκαν  από ντόπιους  χριστιανούς  μοναχούς πολλά χρόνια αργότερα. Για τους Ρωμαίους, οι Κέλτες ήταν ένας μυστηριώδης αλλά και σκληροτράχηλος λαός, με τρόπο ζωής  ολοκληρωτικά ξένο προς την ρωμαϊκή νοοτροπία και στάση ζωής. Παρ’ όλα αυτά ο Ιούλιος Καίσαρ, σαγηνευμένος από τον μυστικισμό και το ονειρικό στοιχείο που διακατείχε την μυθολογία τους, προσπάθησε να βρει αναλογίες  και  ομοιότητες  των  κελτικών θεοτήτων με τις ρωμαϊκές .

  Η Κελτική μυθολογία έχει μαγέψει και επηρεάσει το έργο  πολλών συγγραφέων  και καλλιτεχνών, τόσο στο παρελθόν, όσο και στις μέρες μας. Δυστυχώς όμως για την ίδια, δεν έχουμε ακριβή και απόλυτα εξακριβωμένα στοιχεία . Στο μεγαλύτερο μέρος της, αποτελεί μια ανοργάνωτη συλλογή κομματιών και είναι πολύ δύσκολο να ταξινομηθεί. Το πνεύμα της πάντως είναι εμπλουτισμένο με αρκετό ανιμισμό και μια ονειρώδη συνείδηση .

 

Δρυίδες

 

Βασικός άξονας της λειτουργίας της Κελτικής Θρησκείας ήταν οι Δρυίδες  (Κελτικό ιερατείο), που δίδασκαν τον εναρμονισμό  με τη φύση  και  φιλοσοφούσαν για τη φύση και τη δύναμη των Θεών. Ταυτόχρονα, επιχειρούσαν  να δημιουργήσουν στους πιστούς την αίσθηση της κάθαρσης, του καθαγιασμού της ψυχής τους. Πίστευαν στην Μετενσάρκωση, θεωρώντας, ότι είναι αδύνατο να γίνει ο εξαγνισμός μόνο σε μία ζωή. Η γνώση, που κατά τους Δρυίδες έπρεπε να συνειδητοποιηθεί για να επιτευχθεί ο εξαγνισμός της ψυχής, μπορεί να έφτανε μέχρι και τις εννέα ζωές, όμως υπήρχαν ψυχές που είχαν γρηγορότερους ρυθμούς μάθησης, άρα και ανταποκρινόταν στο εξαγνιστικό κάλεσμα των Δρυίδων σε λιγότερο χρόνο. Οι Ιρλανδοί  πίστευαν στην ύπαρξη «Άλλου Κόσμου», ο οποίος, άλλοτε θεωρούσαν ότι είναι  υπόγειος και άλλοτε,  πως βρίσκεται σε ονειρικά  νησιά πέρα από τη θάλασσα. Στα γαελικά, την κυρίαρχη νησιωτική κέλτικη γλώσσα,  ο  κόσμος αυτός αναφέρεται με αρκετές ονομασίες: Tin na nog (Γη των νέων),  Tir na nbeo (Γη των ζωντανών),  Tir na nban (Γη των γυναικών),   Tir Sorcha (Λαμπρός τόπος), Emain Ablach (Χώρα των Νεραϊδών)  κ.τ.λ. Στην Αρμορική συναντάμε  το νησί Άβαλον. Είναι ο τόπος κατοικίας του Βασιλιά Αρθούρου, καθώς περιμένει την επιστροφή του στον κόσμο των  θνητών,  μαζί με τον μάγο Μέρλιν . Το νησί αυτό, κατά τους Αρμορικανούς , διοικείται από την αδελφή του Αρθούρου, διαβολική μάγισσα Μοργκάν Λε  Φαι . Ένας ακόμα κέλτικος μύθος μιλάει για τον Άλλο Κόσμο, ως ένα νησί στο οποίο, αν κάποιος εισέλθει ως φίλος, θα απολαύσει  κάθε ευτυχία.

Άλλωστε, για τα περισσότερα Κελτικά φύλα, ο Άλλος Κόσμος αντιπροσώπευε μία μαγική χώρα, που δεν υπήρχαν αρρώστιες και η ευτυχία διαρκούσε παντοτινά.Οι Δρυίδες μίλαγαν για ένα τόπο, που κάθε μία μέρα αντιστοιχούσε σε εκατό χρόνια . Πολλοί επιστήμονες εξομοιώνουν  τον Άλλο Κόσμο των Κελτών, με τα Ηλύσια Πεδία των αρχαίων Ελλήνων. Υπάρχουν πολλές ιστορίες (κυρίως από Ιρλανδέζικα ποιήματα ή ταξιδιωτικές εξιστορίσεις), που μιλούν για τη μετάβαση της ψυχής στον άλλο κόσμο. Μία απ’ αυτές – κλασικό δείγμα του τρόπου που αντιμετώπιζαν την ιδέα του θανάτου οι Κέλτες – μιλάει  για ένα πεντάμορφο κορίτσι, που πλησιάζει τον ήρωα και του τραγουδά για μια ευτυχισμένη χώρα. Αυτός την ακολουθεί και  αποπλέουν μαζί  σε μια γυάλινη βάρκα, αόρατοι από τους θνητούς . Η βάρκα τους οδηγεί στην μαγεμένη χώρα, όπου ο πολεμιστής– αν έζησε ενάρετη ζωή τιμώντας τα ιδεώδη της φυλής –  ζει πρωτόγνωρες ηδονές . Μια άλλη ιστορία περιγράφει τον θανόντα ήρωα να ξεκινά για αναζητήσεις και μια μαγική ομίχλη τον σκεπάζει .Κάποια στιγμή θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα παλάτι, όπου τον καλωσορίζουν ένας πολεμιστής κι ένα ωραίο κορίτσι. Ο πολεμιστής μπορεί να είναι ο Λουγκ ή ο Μάναναν – δύο από τους σημαντικότερους Θεούς των Κελτών – και θα οδηγήσει τον ήρωα σε παράξενες περιπέτειες. Όταν φέρει εις πέρας το μεταφυσικό έργο του, θα επιστρέψει συνοδευόμενος από το γλυκό κορίτσι στην γη για να ζήσει μια νέα ενσάρκωση. Οι περισσότερες αυτές ιστορίες, Ιρλανδικής κυρίως προέλευσης, χρονολογούνται από τον 8ο μ.Χ. αιώνα, μια ιστορική περίοδο που σχεδόν όλα τα Κελτικά φύλα είχαν εκχριστιανισθεί.

   Οι Δρυίδες ήταν η ανώτερη τάξη των Κελτών. Οι πιστοί θεωρούσαν, ότι ο Δρυίδης της φυλής υπηρετεί τους Θεούς και επικοινωνεί μαζί τους. Φέρνει τα μηνύματα τους  στους πιστούς , αποκωδικοποιεί και ερμηνεύει το θέλημα τους. Ήταν ο βασικός εκπαιδευτής όλων των νεαρών ευγενών και φυσικά  του αρχηγού της φυλής. Ουσιαστικά ασκούσε μεγαλύτερη επιρροή  από τον  μονάρχη.Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν, ότι οι Δρυίδες πήραν το όνομα τους από τον Δρυ, το ιερό δέντρο των Κελτών.  Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος δίνει μια άλλη ερμηνεία, υποστηρίζοντας, ότι η λέξη Δρυίδης “ Druid ” προέρχεται  από τη λέξη του “ Druvid ”( « αυτός που γνωρίζει κατά βάθος »).Αυτή είναι και η ερμηνεία που δέχονται οι περισσότεροι μελετητές .Υπάρχουν όμως και απόψεις του επιστημονικού κόσμου, που ταυτίζουν τη λέξη Δρυίδης με το αραβικό “Dari” που σημαίνει « σοφός » αλλά και με το περσικό

Duru ”, που ερμηνεύεται ως « καλός και άγιος άνθρωπος ».  Οι Δρυίδες  προέρχονταν πάντα από την τάξη των πολεμιστών. Ο Καίσαρ αναφέρει, ότι οι Δρυίδες δεν ασχολούνταν ποτέ με τις χειρωνακτικές εργασίες και δεν πλήρωναν κανενός είδους φόρο. Δεν ήταν λίγοι οι νεαροί πολεμιστές, που ορμώμενοι από το βαθύ μυστικισμό που αναπαράγει  η Κελτική Θρησκεία και Μυθολογία – για τους ίδιους τους Κέλτες είναι έννοιες ταυτόσημες – αλλά και τις εξουσίες που είχαν αυτοί οι ιερείς επιδίωκαν,  με κάθε μέσο να εισαχθούν στο δρυιδικό τάγμα. Για να γίνει κάποιος Δρυίδης απαιτούνταν είκοσι χρόνια σπουδών  στην θεολογία, στην φιλοσοφία, στα μαθηματικά, στην φυσική, στην  αστρονομία, στην ιατρική, στην  γεωγραφία, στην ιστορία αλλά και στην ανάπτυξη ικανοτήτων όπως η διαίσθηση, το ένστικτο και φυσικά η ερμηνεία των σημαδιών του θεού. Η διδασκαλία ήταν πάντα προφορική. Οι Δρυίδες ασκούσαν και δικαστική εξουσία, ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών εθεωρούντο και άριστοι θεραπευτές. Στη διήγηση της Δεύτερης μάχης  του Μαγκ Τούρεντ, ο Δρυίδης Ντιασέντ περιγράφει τη θεραπευτική ικανότητα των Δρυίδων πολύ χαρακτηριστικά: « Κάθε άνθρωπος που θα τραυματιστεί , με την προϋπόθεση ότι δεν θα του έχουν κόψει το κεφάλι, δεν θα έχουν καταστραφεί οι μήνιγγες, ή ο νωτιαίος μυελός, θα θεραπευτεί πλήρως από εμένα, στην μάχη που θα γίνει αύριο το πρωί».

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 

Ο καλύτερος τρόπος να πάρει κανείς γεύση από τον κέλτικο πολιτισμό είναι ένα ταξίδι στην Ιρλανδία, τη  Βρετανία ή τη Βρετάνη της Γαλλίας,

όπου τα κέλτικα μνημεία είναι πολλά και εντυπωσιακά.  Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι να γνωρίσει κανείς την κέλτικη κουλτούρα.

Πρώτα από όλα σε επίπεδο μουσικής υπάρχουν πολύ ενδιάφεροντα C.D.  με κέλτικα τραγούδια. Δύο από τους πρώτους δίσκους που κυκλοφόρησε η Καναδέζα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός Lorrena Mc Kennitt τα “ Parallel dreams ” και “ To drive a cold winter Away ” περιέχουν αυθεντικά κέλτικα τραγούδια. Επίσης οι βετεράνοι ιρλανδοί μουσικοί που ειδικεύονται στις παραδοσιακές μελωδίες «The Chieftains», έχουν βγάλει  πολλούς καλούς δίσκους  και C.D. με κορυφαίο το « Τhe long black veil », με τη συμμετοχή γνωστών ονομάτων της ποπ και της  ροκ μουσικής. Από τη Γαλλία και συγκεκριμένα τη Βρετάνη, η Γαλλίδα αρπίστρια Soazig, παρουσιάζει ένα εξαίρετο δείγμα γαλλικής κέλτικης μουσικής στο C.D. Chant et harp celtique ”.Σίγουρα όμως το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα κέλτικης μουσικής είναι το  Celtic soul ”, που περιέχει  όμορφες και μυστηριακές κέλτικες μελωδίες τραγουδισμένες από την Νοirin Ni Rain. To σινεμά μας έχει προσφέρει δύο πραγματικά αξιόλογες ταινίες με θεματολογία από την κέλτικη ιστορία και μυθολογία: Το « Εξκάλιμπερ » του Τζων Μπούρμαν και το

« Μπρέηβχαρτ » του Μελ Γκίμπσον.  Υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία, που μιλούν για τους Κέλτες ή για την Κέλτικη Μυθολογία. Ένα από τα βιβλία, που εμπνέεται θεματολογικά από τους Κέλτικους Μύθους και παρουσιάζει, έστω και χωρίς να το αναφέρει συγκεκριμένα, τον τρόπο που ζούσαν οι πρώτοι Κέλτες, είναι το βιβλίο του Λόρδου Ντάνσανυ,

« Η κόρη του βασιλιά των ξωτικών » (Εκδόσεις Αίολος),  ενώ για όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν το μύθο του Βασιλιά Αρθούρου και του ιερού Γκράαλ υπάρχει το βιβλίο « Οι περιπέτειες της στρογγυλής τράπεζας και το Άγιο Δισκοπότηρο » του Φράνσις Ρολτ Γουήλερ  (Εκδόσεις Ιάμβλιχος). Τέλος, άκρως  διαφωτιστικό για την Κέλτικη κουλτούρα, τον πολιτισμό αλλά και την σχέση των Γαλατών Κελτών με τους Ρωμαίους, είναι το κόμικ Αστερίξ .

 

 

BΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ

 

Δρυιδικά μυστήρια του Γεωργίου Σιέττου- Εκδόσεις Αldebaran

Δρουιδισμός του Δρουίδη Καντίθ - Εκδόσεις  Κυβέλη

Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα - Εγκυκλοπαίδεια

Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια

Δομή Εγκυκλοπαίδεια

Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια

 

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008