DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

 

 

Μ  η  χ  α  ν  ι  σ  μ  ο  ί     ε  π  ι  β  ί  ω  σ  η  ς

Η λειτουργία της ανάπτυξης και η αυτοπροστασία

 

 

 

 

Της Γεωργίας Δανέζη

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας - Ψυχοθεραπεύτρια

 

 

Έχετε σκεφθεί ποτέ αν σας απατά ο/η σύντροφός σας; Αν θα γράψετε καλά σε κάποιο διαγώνισμα; Αν θα σας απολύσουν ή αν θα γίνει πόλεμος; Αν αυτό που τρώτε είναι μεταλλαγμένο ή αν είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείτε έξω το βράδυ; Αν ναι, τότε έχετε αναπτύξει κάποιους μηχανισμούς επιβίωσης.Τι ακριβώς είναι όμως αυτοί οι «μηχανισμοί επιβίωσης» ;

 

Πρόκειται για μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν στον άνθρωπο με την πάροδο των αιώνων. Εάν τους χωρίζαμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες τότε θα είχαμε από τη μία τη «λειτουργία της ανάπτυξης» από την άλλη το «μηχανισμό της προστασίας».

 Όταν ένας άνθρωπος φοβάται για τη ζωή του, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί είναι ή να πολεμήσει ή να φύγει και θα διοχετεύσει όλη του την ενέργεια σε αυτή του την απόφαση. Ο εγκέφαλος του θα δώσει εντολή στο νευρικό του σύστημα το οποίο ελέγχει αυτούς τους μηχανισμούς. Το νευρικό σύστημα έχει ως αρμοδιότητα να λαμβάνει τα ερεθίσματα από το περιβάλλον, να τα επεξεργάζεται και να οργανώνει τη συμπεριφορά του σώματος είτε προς όφελος της λειτουργίας της ανάπτυξης, είτε θέτοντας σε ενέργεια το μηχανισμό της προστασίας.

Όταν ένας άνθρωπος δεν αισθάνεται απειλή ή φόβο από κάτι ή κάποιον, γεγονός που σημαίνει ότι ο μηχανισμός προστασίας βρίσκεται σε ύφεση, τότε όλη του την ενέργεια μπορεί να τη διοχετεύσει στην ανάπτυξή του είτε αυτή είναι σωματική, είτε ψυχική, είτε πνευματική.

Αυτοί οι δύο μηχανισμοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα, ένας άνθρωπος που τρέχει να σωθεί από κάτι δεν μπορεί να σπαταλήσει ενέργεια σε αντικατάσταση κυττάρων παραδείγματος χάρη.  Ένας άλλος λόγος που αυτοί οι δύο μηχανισμοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα είναι, ότι η ανάπτυξη προϋποθέτει ο άνθρωπος να είναι ανοιχτός στο περιβάλλον, ενώ για να προστατευτεί είναι απαραίτητο να κλείσει, υψώνοντας ένα τείχος απέναντι στο απειλητικό περιβάλλον.

Λειτουργώντας με το μηχανισμό αυτόν της αυτοπροστασίας για μεγάλο χρονικό διάστημα ο άνθρωπος  σπαταλά ενέργεια η οποία δεν ανανεώνεται. Η ανανέωση της ενέργειας γίνεται μόνο μέσα από τη λειτουργία της ανάπτυξης. Όσο πιο πολύ μένεις στην προστασία τόσο πιο πολύ κρατάς κλειστή την λειτουργία της ανάπτυξης, μέχρι που μπορεί και να «πεθάνεις από τον φόβο σου». Ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει στους περισσότερους από εμάς που ποτέ δεν φτάνουμε στο σημείο να σταματήσουμε την λειτουργία της ανάπτυξης για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όμως και ο ίδιος ο  μηχανισμός της προστασίας χωρίζεται στα δύο. Ο ένας είναι αυτός που προστατεύει τον οργανισμό από εξωτερικές απειλές και ο άλλος είναι αυτός που προστατεύει τον οργανισμό από εσωτερικές απειλές όπως είναι οι ιοί, αναφερόμαστε δηλαδή στο γνωστό ανοσοποιητικό μας σύστημα. Αυτοί οι δύο μηχανισμοί επίσης δεν μπορούν να δουλεύουν ταυτόχρονα. Εάν υπάρχει εξωτερική απειλή τότε πέφτει το ανοσοποιητικό σύστημα γιατί ο εγκέφαλος θα δώσει προτεραιότητα στην εξωτερική απειλή. Δεν υπάρχει λόγος να σωθούμε από τη γρίπη όταν μπροστά μας αντιμετωπίζουμε μια τίγρη. Ο εγκέφαλος πρώτα θα δώσει σήμα στο νευρικό σύστημα να τρέξει μακριά και εφόσον σωθεί θα δώσει σήμα για να θεραπεύσει τον ιό της γρίπης.

Ας σκεφτούμε τώρα, τι γίνεται στους αθλητές λίγο πριν τον αγώνα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μια ομάδα sprinters, οι οποίοι είναι ήδη στη γραμμή εκκίνησης και ακούνε την εντολή «έτοιμοι». Η αδρεναλίνη δίνει στους μυς την ενέργεια που χρειάζονται για να φέρουν σε πέρας το δύσκολο έργο που έχουν να επιτελέσουν. Στην περίπτωση των αθλητών, αυτό διαρκεί για ένα με δύο δευτερόλεπτα γιατί μετά ακούγεται ο πυροβολισμός. Αν διαρκούσε παραπάνω, όσο καλή φυσική κατάσταση και να είχαν, δεν θα άντεχαν και ύστερα από λίγο θα κατέρρεαν από το στρες. Φανταστείτε τώρα την περίπτωση όλων όσων ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο στρεσογόνους παράγοντες, οι οποίοι επιδρούν στο σώμα μας και αντιθέτως με τους αθλητές που εκτονώνουν το στρες τους με την έναρξη της κούρσας, εμείς μένουμε σε αυτήν την κατάσταση ετοιμότητας, η οποία πυροδοτείται από τους χρόνιους φόβους μας και τις ανησυχίες μας. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο υπερλειτουργούμε το μηχανισμό της προστασίας αλλά μάλιστα, υπερλειτουργούμε  μόνο το κομμάτι εκείνο της προστασίας που είναι για τους εξωτερικούς παράγοντες. Με τους εσωτερικούς όμως τι γίνεται; Σήμερα γνωρίζουμε πως σχεδόν κάθε μεγάλη ασθένεια συνδέεται με το χρόνιο στρες.

Πώς όμως μπορούμε να φύγουμε από αυτήν την αυξημένη κατάσταση ετοιμότητας που βρισκόμαστε και η οποία βλάπτει την υγεία και την ανάπτυξή μας; Όσοι είμαστε στο χώρο της ψυχικής υγείας χρησιμοποιούμε τον όρο «προσωπική ανάπτυξη» για να περιγράψουμε τη διαδικασία της αυτογνωσίας.

Μαθαίνοντας τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη διαδικασία και ανακαλύπτοντας τους φόβους και τις ανησυχίες σου, μπορείς να τους αξιολογήσεις. Μπορείς να δεις αν είναι πραγματικοί και αν σου είναι απαραίτητοι. Αν αυτοί οι φόβοι έχουν κάτι να συνεισφέρουν στη ζωή σου, αν τη γεμίζουν ή την αδειάζουν.

Όταν συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που δεν σου αρέσει στη ζωή σου τότε θα μπορέσεις και να το αλλάξεις. Θα μπορέσεις να φτιάξεις τη ζωή σου έτσι όπως εσύ θέλεις. Θα μπορέσεις να τη γεμίσεις με υγεία, με αγάπη για σένα και για τους άλλους, με χαρά, με ευτυχία και με ό,τι άλλο ο κάθε ένας επιθυμεί να γεμίσει τη δική του ζωή. Η επιλογή είναι δική σας.

 

 

 

 

 

 

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008