DIODOS.info
Όνομα Χρήστη:

Κωδικός:


Lost Password?

Register now!
 

 

 

 

Τα τέσσερα ανώτερα επίπεδα της συνειδητότητας και

του πνεύματος

Το δεύτερο μέρος της σειράς των άρθρων πάνω στο έργου του Ken Wilber

 

 

 

Tου Πυγμαλίωνα Καρατζά

 

 

Εισαγωγή

 

Ο Wilber αναφέρει τέσσερις γενικές φάσεις της πνευματικής ανάπτυξης του ανθρώπου: (1) τα πνευματικά πιστεύω, (2) την πίστη (δεν είναι ακριβώς ξεχωριστό στάδιο αλλά περισσότερο η δύναμη που μας υποστηρίζει να μεταβούμε από το πρώτο στο τρίτο), (3) τα απευθείας-άμεσα και προσωπικά βιώματα  και (4) την χρόνια ή οριστική προσαρμογή-μεταμόρφωση. Τα πιστεύω ανήκουν στο διανοητικό επίπεδο της συνείδησης και εξελίσσονται μέσα από τέσσερα διαδοχικά επίπεδα: μαγικό, μυθικό, ρασιοναλιστικό, όραμα-λογική. Το κάθε ένα από αυτά παράγει και έναν διαφορετικό τύπο θρησκευτικού πιστεύω αντίστοιχα: εγωκεντρικό (σύγχυση αντικειμένου-υποκειμένου), εθνο-κεντρικό (ανθρωπομορφικές θεότητες), απομυθοποίηση (πνευματικός υλισμός), ολισμός (ενσωμάτωση όλων των επιπέδων). Στο απευθείας βίωμα ή την άμεση προσωπική εμπειρία ξεχωρίζει δύο τύπους: τις κορυφώσεις (peak experiences) και τις βαθύπεδες εμπειρίες (plateau experiences). Οι κορυφώσεις είναι εκλάμψεις του κάθε πνευματικού επιπέδου, ενώ οι βαθύπεδες εμπειρίες είναι σταθεροποιημένα και συνεχή βιώματα. Ο Wilber παρατηρεί πως υπάρχουν τέσσερα ξεχωριστά επίπεδα εντός των πνευματικών βιωμάτων: (1) ψυχικό, (2) λεπτοφυές, (3) αιτιατό, (4) μη-δυϊκό. Τα παραπάνω φαίνονται συνοπτικά στον πίνακα 1.

 

Πίνακας 1

  Φάσεις πνευματικής ανάπτυξης - Συνειδησιακό επίπεδο - Τύπος θρησκευτικού πιστεύω

1 Τα πιστεύω 1.1 Μαγικό επίπεδο 1.1 Εγωκεντρικό

  (διανοητικού τύπου) 1.2 Μυθικό επίπεδο 1.2 Εθνοκεντρικό

   1.3 Ρασιοναλιστικό 1.3 Απομυθοποίηση

   1.4 Όραμα-λογική (vision-logic) 1.4 Ολισμός - ιντεγκραλισμός

2 Η πίστη - (δύναμη μετάβασης)

3 Απευθείας-άμεσο προσωπικό βίωμα (ψυχο-πνευματικού τύπου) 3.α Κορυφώσεις 3.β Βαθύπεδες εμπειρίες 3.1 Ψυχικό 3.1 Φυσικός μυστικισμός

    3.2 Λεπτοφυές 3.2 Θεϊκός μυστικισμός

    3.3 Αιτιατό 3.3 Άμορφος μυστικισμός- φώτιση

    3.4 Μη-δυϊκό 3.4 Μη-δυϊκή συνειδητότητα, κοσμική ενότητα

4. Χρόνια ή οριστική προσαρμογή-μεταμόρφωση (αφομοίωση όλων των τύπων) Μετά-νιρβανικά - συντήρηση και εμβάθυνση- ολοκληρωμένη αφομοίωση - έμπρακτη ενσωμάτωση

 

Περιγραφή των τεσσάρων επίπεδων

 

1. Ψυχικό:

Είναι ο λεγόμενος «φυσικός μυστικισμός» δηλαδή το βίωμα της ενότητα των πάντων στο χονδροειδές επίπεδο (αδρό) και προσεγγίζεται κατά τις παραδόσεις με την ατραπό των σαμάνων, των γιόγκις, των ησυχαστών, κτλ. Μερικά από τα ψυχικά φαινόμενα του φυσικού μυστικισμού είναι: πρώιμα στάδια διαλογισμού, διεισδυτική ενόραση, σαμανικά ταξίδια, αφύπνιση της κουνταλίνι ενέργειας, δυνατά μεταφυσικά συναισθήματα, αναβίωση βαθύτερων ψυχικών τραυμάτων, ταύτιση με το φυσικό και ζωικό βασίλειο. Απαιτούνται τρία περίπου χρόνια συστηματικής πρακτικής.

 

2. Λεπτοφυές:

Είναι ο λεγόμενος «θεϊκός μυστικισμός», δηλαδή το βίωμα της ενότητας των πάντων στο λεπτοφυές επίπεδο και προσεγγίζεται κατά τις παραδόσεις με την ατραπό των αγίων (saints) και σοφών (sages). Η κλασσική κατάσταση της συνείδησης σε αυτό το επίπεδο ονομάζεται κατά την Γιόγκα «σαβικάλπα σαμάντι». Μερικά από τα λεπτοφυή φαινόμενα είναι: εσωτερικές φωτεινές αισθήσεις και ήχοι, αρχετυπικά σχήματα και μορφές, εξαιρετικά επεξεργασμένες γνώσεις (σοφία), διευρυμένες συναισθηματικές καταστάσεις αγάπης και συμπόνιας, βαθύτερη ένωση με την εσωτερική ευδαιμονία, βαθιά κατανόηση («compassion» κατά Βουδισμό) αλλά και λεπτότερες παθολογίες. Ο ύπνος με όνειρα είναι μια αναλογία αυτού του επιπέδου. Σε αυτό το επίπεδο διαλογισμού, ο ηλεκτρονικός εγκεφαλογράφος (ΗΕΓ) καταγράφει άλφα και θήτα εγκεφαλικά κύματα ταυτοχρόνως. Απαιτούνται δύο περίπου χρόνια επιπλέον εντατικής εμβάθυνσης με συγκεκριμένες πρακτικές.

 

3. Αιτιατό:

Είναι ο λεγόμενος «άμορφος μυστικισμός»,δηλαδή η διάλυση του εαυτού και του Θείου μέσα στην απόλυτη, καθαρή, ανεκδήλωτη κενότητα. Συνειδητοποίηση της πληρότητας της ύπαρξης και της φύσης της πραγματικότητας (σατόρι κατά Ζεν και κένωση κατά Χριστιανικό μυστικισμό). Προσεγγίζεται κατά τις παραδόσεις με την ατραπό των μυστών (mystics). Η κατάσταση της συνείδησης σε αυτό το επίπεδο ονομάζεται κατά την Γιόγκα «νιρβικάλπα σαμάντι» (αδιάσπαστο και συνεχές σταμάτημα της σκέψης). Ο βαθύς χωρίς όνειρα ύπνος είναι μια αναλογία αυτού του επιπέδου. Ο ΗΕΓ καταγράφει άλφα και δέλτα κύματα ταυτοχρόνως. Απαιτούνται δέκα περίπου χρόνια αφοσιωμένης άσκησης με την καθοδήγηση και επιτήρηση δασκάλων, που έχουν ήδη πραγματώσει και αφομοιώσει αυτό το επίπεδο.

Όταν ο ασκούμενος καταφέρει να βιώσει αυτό το επίπεδο όχι μόνο ως κορύφωση (λίγα λεπτά μέσα στον διαλογισμό), αλλά να το συντηρήσει και να το σταθεροποιήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αδιάκοπα και αναπόσπαστα, τότε βιώνεται η νιρβάνα. Ακόμα όμως και εντός των ασιατικών παραδόσεων (η δύση είχε αναπτύξει μόνο διανοητικές προσεγγίσεις του θέματος του δυϊσμού, βασικά την μεταφυσική φιλοσοφία) ο Wilber παρατηρεί πως υπάρχουν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις της κενότητας. Η πρώτη αναφέρεται στο αιτιατό επίπεδο και ερμηνεύει την κενότητα ως την παύση ολόκληρου του κόσμου των μορφών (κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί μόνο για σχετικά μικρά χρονικά διαστήματα και όχι μόνιμα). Η δεύτερη παρατηρεί, πως πέρα ακόμα και από την φώτιση, υπάρχει μια ακόμα τελική συνειδητοποίηση (μη-δυϊκή) που είναι το υπόβαθρο, το νήμα που διαπερνά και ενοποιεί όλες τις καταστάσεις μαζί. Αυτή η δεύτερη εκδοχή δεν είναι μια ερμηνεία, αλλά το βίωμα της κενότητα και της μορφής ως ένα!

 

4. Μη-δυϊκό:

Τα δύο αυτά κορυφαία στάδια (αιτιατό και μη-δυϊκό), είναι πολύ λεπτά και δύσκολα στην περιγραφή τους και στην κατανόησή τους, από την καθημερινή νοητική κατάσταση που βρισκόμαστε συνήθως. Επίσης εδώ η κοινή φωνή των παραδόσεων παύει να υπάρχει, διότι είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις που είχαν εξελιχθεί σε αυτό το επίπεδο. Σύμφωνα λοιπόν με τις μη-δυϊκές παραδόσεις όπως το Dzogchen από τον Βουδισμό και την Advaita από τον Ινδουισμό, υπάρχει μία τελευταία συνειδητοποίηση, μια υπέρτατη αλήθεια: η μορφή είναι το κενό και το κενό είναι η μορφή! Εξαφανίζεται κάθε δυϊσμός αντικειμένου-υποκειμένου. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ξεχωριστό επίπεδο, αλλά για το θεμελιώδες αρχέγονο υπόβαθρο όλων των καταστάσεων. Σε αυτό το στάδιο της συνειδητότητας υπάρχει μόνο το βίωμα, πως η δική μας επίγνωση ακριβώς όπως είναι στο παρόν, στιγμή προς στιγμή, είναι πάντα-ήδη φωτισμένη! Το Dzogchen δεν διδάσκει καμία πρακτική διαλογισμού, διότι αυτό θα ήταν μια προσπάθεια να κάνουμε κάτι άλλο πέρα από την αναγνώριση της στιγμιαίας άμεσης επίγνωσης και έτσι χάνουμε όλο το νόημα. Η προσπάθεια να φωτιστούμε θα ήταν σα να προσπαθούμε να «φτάσουμε» τα πόδια μας! Αντί του διαλογισμού οι δάσκαλοι του Dzogchen χρησιμοποιούν αυτό που ονομάζουν «οδηγίες υπόδειξης» (pointing out instructions), όπου ο δάσκαλος απλά παίρνει τον μαθητή και του υποδεικνύει αυτές τις πτυχές της επίγνωσής, που είναι ήδη μη-δυϊκές. Από τα παραπάνω γίνεται φανερό, πως η συνειδητοποίηση αυτού του επιπέδου μπορεί να γίνει αμέσως και στιγμιαία, αλλά μπορεί να πάρει και χρόνια.

Η λεπτή αλλά βασική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο τελευταίων επιπέδων είναι, πως στο αιτιατό η συνειδησιακή κατάσταση του ατόμου πρέπει να μεταμορφωθεί ριζικά και ολοκληρωτικά, για να μπορέσει το άτομο να φτάσει σε αυτή την κατάσταση, ενώ στο μη-δυϊκό, η κατάσταση για την οποία μιλούν είναι αδύνατον να «φταστεί», για τον απλούστατο λόγο πως την έχουμε μέσα μας διαρκώς, απλά δεν την αναγνωρίζουμε λόγω της αποσπασματικότητας της συνειδητότητάς μας. Η αιτιατή κατάσταση έρχεται παροδικά ύστερα από χρόνια άσκησης στον διαλογισμό, ενώ η μη-δυϊκή μπορεί να βιωθεί στο εδώ και το τώρα με τις κατάλληλες υποδείξεις από έναν πραγματωμένο δάσκαλο. Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν μέσα σε ένα πολύ αυστηρό ηθικό πλαίσιο και τα τρία προηγούμενα στάδια είναι πάντα απαραίτητη προϋπόθεση, πριν προσεγγίσουμε το μη-δυϊκό.

Η πραγμάτωση του αιτιατού και του μη-δυϊκού μπορεί να είναι η κορύφωση του πνεύματος, αλλά δεν είναι και το τέλος της εξέλιξης της ανθρώπινης συνειδητότητας. Με την τελική αφύπνιση δεν αφανιζόμαστε κιόλας. Υπάρχουν τα μετα-νιρβανικά στάδια στα οποία επαναφέρουμε όλα αυτά τα προηγούμενα βιώματα στην καθημερινότητα και την ζωή. Η έξοδος αυτή από την τελική αναγνώριση έχει την εξής προτροπή: «να κατοικείς στο κενό αλλά να μην αρνείσαι τα σχήματα, να αγκαλιάζεις όλες τις μορφές με αγάπη! Η απελευθέρωση βρίσκεται στο κενό αλλά εσύ είσαι η εκδήλωση των μορφών. Απλά ζήσε με την αλήθεια πως εσύ και το σύμπαν είστε ΕΝΑ, στιγμή προς στιγμή! Το αυθεντικό σου πρόσωπο είναι το κενό- ο καθρέπτης ο ίδιος- αλλά κάθε φορά που ο εαυτός κοιτάζει τον καθρέφτη βλέπει ολόκληρο τον κόσμο» Όπως είχε επισημάνει χαρακτηριστικά και ο Hakuin Roshi: «Η πρακτική του Ζεν μέσα στις καθημερινές δραστηριότητες είναι χίλιες φορές ανώτερη, πιο πολύτιμη και πιο δύσκολη από αυτήν που αναζητούμε στην γαλήνη της απομόνωσης.»

«Ποιος είσαι Εσύ;» Μία καθοδήγηση μέσα στις τέσσερις συνειδησιακές καταστάσεις από τον Wilber

«Η επίγνωσης της παρατήρησης εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στην συνειδητότητα του εαυτού, όταν αυτός περπατά, ονειρεύεται ή βρίσκεται σε βαθύ ύπνο. Ο Εαυτός-Παρατηρητής («the witness») είναι πλήρως διαθέσιμος σε κάθε κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας κατάστασης της επίγνωσής σου, αυτήν ακριβώς την στιγμή. Πρόκειται να σε περάσω μέσα σε αυτή την κατάσταση με τα λόγια μου- ή τουλάχιστον να προσπαθήσω- χρησιμοποιώντας αυτό που είναι γνωστό στον Βουδισμό ως «οδηγίες υπόδειξης». Δεν θα προσπαθήσω να σε βάλω σε μια διαφορετική  ή ασυνήθιστη συνειδησιακή κατάσταση. Απλά θα σου επισημάνω αυτό που ήδη συμβαίνει στην παρούσα φυσιολογική σου κατάσταση. Χαλάρωσε μέσα στον χώρο της ελευθερίας, που εσύ ο ίδιος γίνεσαι αυτή την στιγμή. Εν τέλει θα νιώσεις ένα με όλα όσα υπάρχουν μέσα σου και γύρω σου, αλλά η καθημερινή συνήθως κατάσταση είναι τέτοια, που δεν μπορούμε να βιώσουμε αυτή την αλήθεια ευθύς εξ αρχής. Πρώτα λοιπόν ξεκινάμε με αυτό που λέγεται στα σανσκριτικά «νέτι-νέτι»( δεν είμαι αυτό, δεν είμαι εκείνο). Ξεκινάμε με το άδειασμα από όλες τις μορφές και τα αντικείμενα που μας εμποδίζουν να δούμε την αυθεντική φύση του εαυτού μας, που κρύβεται πίσω από αυτά. Ας αρχίσουμε από το να έχουμε απλά επίγνωση του εξωτερικού κόσμου γύρο μας. Κοίταξε εκεί έξω τον ουρανό και απλά χαλάρωσε το μυαλό σου, άφησε το μυαλό σου και τον ουρανό να αναμιχθούν. Πρόσεξε τα σύννεφα να περνούν και να φεύγουν. Πρόσεξε πως αυτό δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια από την μεριά σου. Η παρούσα επίγνωσή σου, μέσα στην οποία τα σύννεφα περνούν, είναι αυθόρμητη και αβίαστη. Απλά υπάρχει η επίγνωση της παρατήρησης. Κοίταξε τώρα τα αισθήματα του σώματός σου. Ίσως πίεση εκεί που το σώμα σου κάθετε, ίσως ζεστασιά στην κοιλιά σου, ίσως σφίξιμο στον σβέρκο σου. Αλλά ακόμα και αν αυτά τα αισθήματα είναι σφίξιμο και ένταση, εσύ μπορείς εύκολα να τα παρατηρήσεις. Τα αισθήματα ανέρχονται αυθόρμητα και αβίαστα στην παρούσα επίγνωσή σου. Έπειτα κοίταξε τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό σου και τα συναισθήματα που μπορεί να νιώθεις. Παρατηρείς διάφορες εικόνες, σύμβολα, ιδέες, επιθυμίες, ελπίδες, φόβους, κ.ο.κ. Όλα ανέρχονται αυθόρμητα μέσα στην επίγνωσή σου, μένουν για λίγο, και περνούν. Εσύ απλά τα παρατηρείς. Έτσι πρόσεξε το εξής: μπορείς να δεις τα σύννεφα να περνούν επειδή δεν είσαι αυτά τα σύννεφα, εσύ είσαι ο παρατηρητής αυτών των σύννεφων. Μπορείς να δεις τις σκέψεις σου να περνούν επειδή δεν είσαι αυτές οι σκέψεις, είσαι ο παρατηρητής αυτών των σκέψεων. Όλα ανέρχονται από μόνα τους μέσα στην παρούσα επίγνωσή σου. Έτσι λοιπόν διερωτήσου, Εσύ ποιος είσαι; Εσύ δεν είσαι τα αντικείμενα εκεί έξω, δεν είσαι τα αισθήματα, οι σκέψεις ή τα συναισθήματα, εσύ είσαι ο παρατηρητής όλων αυτών. Και έτσι σπρώχνεις προς τα πίσω την αφετηρία της ίδιας σου της επίγνωσης.

Αλλά έπειτα οι άνθρωποι συνήθως κάνουμε δύο βασικά σφάλματα. Το πρώτο λάθος είναι να περιμένουμε, ότι θα δούμε ή θα αισθανθούμε κάτι συγκεκριμένο, κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Δεν πρόκειται να δεις τίποτα! Αν δεις κάτι, αυτό είναι απλά άλλο ένα αντικείμενο, άλλο ένα αίσθημα, μια σκέψη, μια εντύπωση, μία προβολή. Όλα αυτά είναι, ότι εσύ δεν είσαι. Δεν πρέπει να δούμε τον παρατηρητή ως άλλο ένα αντικείμενο! Ο παρατηρητής απλά αναπαύεται, κενός από οποιοδήποτε αντικείμενο μπαίνει στην παρατήρησή του. Έτσι απελευθερώνεσαι από την τρομερή δέσμευση της ταύτισης με αυτά τα ασήμαντα, μικρά, εφήμερα, πεπερασμένα αντικείμενα, το μικρό σου σώμα, το μικρό σου μυαλό, το μικρό σου «εγώ», τα οποία είναι όλα αντικείμενα που μπορείς να δεις, και επομένως όχι ο αληθινός Εαυτός. Το δεύτερο λάθος που κάνουμε είναι πως προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε το «εγώ», ενώ αυτό είναι στην πραγματικότητα αδύνατο! Πρέπει λοιπόν απλά να το αφήσουμε να υπάρχει και να το παρατηρούμε, όπως όλα τα άλλα αντικείμενα. Όταν οι ασκούμενοι στον διαλογισμό αρχίζουν να αναπτύσσουν αυτή την συνειδητότητα, περνούν ένα είδος επίγνωσης, που μοιάζει να διχάζει την αίσθηση του εαυτού μας. Από την μία πλευρά αναπτύσσεις μια ικανότητα για διαλογιστική αταραξία στο να παρατηρείς τα πάντα, χωρίς να πιάνεσαι από τα αντικείμενα που βιώνεις, ούτε να τα αποφεύγεις. Από την άλλη πλευρά η χονδροειδής ξύπνια κατάσταση γίνεται όλο και περισσότερο «σαν όνειρο», με την έννοια πως χάνει την δύναμή της να σε υπερφορτίζει. Η ζωή αρχίζει να μοιάζει σαν μια ταινία και εσύ είσαι ο ακίνητος θεατής που την παρακολουθεί. Μια βαθιά και εσωτερική γαλήνη αρχίζει να σε λούζει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει, πως δεν μπορείς να νιώσεις τον πόνο και την χαρά, την ευτυχία και την δυστυχία. Δεν σημαίνει, πως μουδιάζεις προς αυτά που παρατηρείς. Απλά μαθαίνεις να μην γαντζώνεσαι από αυτά. Όταν παίρνεις την ζωή πολύ σοβαρά ξεχνάς πως στην πραγματικότητα αυτό που ουσιαστικά είσαι, είναι ο παρατηρητής στην μέση του κυκλώνα και αρχίζεις να ταυτίζεσαι με κάθε συναισθηματικό σκαμπανέβασμα ή διανοητικό πιστεύω. Εκεί είναι που βρίσκεται ο «θρόνος του εγώ», τον οποίο με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά υπερβαίνουμε. Στην κατάσταση αυτή της «καθαρής υποκειμενικότητας», φτάνουμε να νιώσουμε μια βαθύτερη ελευθερία, μία αποδέσμευση από τα πάντα και μία κοσμική γαλήνη. Φτάνουμε να αναγνωρίσουμε,  πως το «Πρωταρχικό μας Πρόσωπο» είναι αυτό το απέραντο, αιώνιο και σταθερό κενό! Βιώνουμε πως αυτό που πραγματικά είμαστε, είναι η κενότητα μέσα στην οποία εκδηλώνονται εφήμερα τα πάντα. Ανακαλύπτουμε αυτό το μέρος του εαυτού μας, που δεν γεννήθηκε ποτέ και δεν θα πεθάνει ποτέ. Δεν κάνει καμία κίνηση στον χώρο ή τον χρόνο, είναι πανταχού παρόν και αμετάβλητο. Είναι όπως είναι, στιγμή προς στιγμή! Ονομάζεται «αιτιατό» επειδή είναι η δημιουργική αιτία του σύμπαντος, αυτό που αποκαλούμε «Καθαρό και Απόλυτο Πνεύμα». Όταν ο Εαυτός-Παρατηρητής γίνει αυτή η απέραντη κενότητα, ταξιδεύει στο σημείο πριν γεννηθούν οι μορφές, ριζικά δίχως χαρακτηριστικά.

Η μη-δυϊκή επίγνωση του εαυτού δεν είναι μια εμπειρία, αλλά το άνοιγμα μέσα στο οποίο όλες οι εμπειρίες έρχονται και φεύγουν. Είναι η συνειδητοποίηση, πως κάτω από όλα τα στάδια υπάρχει μια αδιάκοπη ροή, που παραμένει και ενώνει όλες τις αλλαγές του ξύπνιου, ονειρικού και βαθύ ύπνου. Δεν είναι ξεχωριστό επίπεδο, διότι δεν απαιτείται ιδιαίτερη κατάσταση της συνείδησής μας για να το αναγνωρίσουμε. Είναι η συνειδητοποίηση, πως όλες οι σχετικές μορφές και το απόλυτο κενό είναι ένα και το αυτό! Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε άλλο, από το να βαθύνεις την χαλάρωσή σου μέσα σε αυτό το άνοιγμα. Κάποια ανύποπτη στιγμή μπορεί να παρατηρήσεις πως το αίσθημα της ελευθερίας δεν έχει εσωτερικό και εξωτερικό, δεν έχει κέντρο και περιφέρεια. Σκέψεις ανέρχονται, ο ουρανός αιωρείται, ο κόσμος ολόκληρος περνά από μπροστά σου, και εσύ είσαι ΑΥΤΟ! Ο ουρανός είναι το κεφάλι σου, ο αέρας είναι η αναπνοή σου, η γη είναι το σώμα σου, είναι όλα τόσο κοντά και ακόμα πιο πολύ! Είναι σα να βρίσκονται από αυτή την πλευρά του δέρματός σου, τόσο κοντά! Όσο αναπαύεσαι μέσα σε αυτό το άνοιγμα είσαι ολάκερος ο εκδηλωμένος κόσμος στιγμή προς στιγμή. Ο θεατής και το θέαμα έχουν γίνει  «Μία Γεύση», δίχως μέσα και δίχως έξω, χωρίς υποκείμενο και αντικείμενο, δίχως το εδώ αντί του εκεί, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, δίχως τρόπους και μέσα, χωρίς ατραπό και χωρίς απώτερο σκοπό. Και τότε που θα βρίσκεσαι στον κόσμο της Μιας Γεύσης, ο άνεμος θα είναι η αναπνοή σου, τα άστρα θα είναι οι νευρώνες στον εγκέφαλό σου, ο ήλιος η γεύση του πρωινού σου, η γη το πώς νιώθει το κορμί σου. Παραμένει μονάχα αυτό-υπάρχουσα πληρότητα σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει μόνο αυτό-ιδωμένη λαμπρότητα υφασμένη στους τοίχους του σύμπαντος, διατηρούμενη στην αιωνιότητα, η τελική και απόλυτη αλήθεια: υπάρχει μόνον αυτό! Στο Ζεν λένε «ένα κλαπ των δακτύλων, τίποτε περισσότερο»

 

Επίλογος

Η σημαντικότητα της κατηγοριοποίησης που παραθέτει ο Wilber, αγγίζει βαθιά και αυτούς που ασκούνται ήδη σε διάφορες διαλογιστικές πρακτικές, αλλά και αυτούς που έχουν ακόμα μια πιο παραδοσιακή αντίληψη της πνευματικότητας. Αγκαλιάζει όλες τις αυθεντικές πνευματικές εμπειρίες με έναν τρόπο που βοηθά όλους μας να προσανατολιστούμε. Ο Jordan Gruber- πρώην νομικός σύμβουλος της NASA- γράφει: «Ο Wilber με το έργο του, καταβάλει εξαιρετικές προσπάθειες να δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον, στο οποίο η πνευματικότητα να μπορέσει να κερδίσει με επιστημονικούς και ακαδημαϊκούς τρόπους μεγαλύτερη σημασία, νομιμότητα και ορθότητα, εντός των βασικότερων κοινωνικών θεσμών».

 

 

Ο Πυγμαλίων Καρατζάς είναι αρχιτέκτων (B.Sc. Βουδαπέστη), με M.Sc. στον αστικό σχεδιασμό (Εδιμβούργο). Από το 1997 μελετά και συμμετέχει σε διάφορες μεθόδους υπερπροσωπικής ψυχολογίας, επίσης μελετά την αρχιτεκτονική ανθρωπολογία, τις οικολογικές κοινότητες και τον ιντεγκραλισμό του Wilber. Ζει και εργάζεται στο Αίγιο. Σχετικά με το ελληνικό ίντεγκραλ φόρουμ δες ιστοσελίδα www.worldofkenwilber.com Email: pygmalionk@hotmail.com 

 

 



 
Powered by © e4U e4u.gr 1997-2008